Juryrapporten Nominaties Gouden Kalveren 2026

26 september 2026

De Gouden Kalf nominaties en winnaars in een aantal categorieën worden bepaald door jury's:

Voor het Gouden Kalf voor Beste Korte Film en Hoofdrol Korte Film vormen filmmakers Robert-Jonathan Koeyers en Stefanie Kolk en acteur Lineke Rijxman de jury.
De jury van het Gouden Kalf voor Beste Korte Documentaire 2026 bestaat uit regisseur Qian van Binsbergen, editor Xander Nijsten en producent Mariia Ponomarova.
De jury van de Gouden Kalveren voor Beste Dramaserie, Hoofdrol Dramaserie, Bijrol Dramaserie, Scenario Dramaserie en Regie Dramaserie bestaat uit regisseurs Fadua El Akchaoui, Iván Lopez Nunez en acteurs Katrien van Beurden en Joost van Hezik.
De jury van het Gouden Kalf voor Digitale Cultuur bestaat uit docent en onderzoeker Edwin Carels, filmcriticus, docent en schrijver Dana Linssen en onderzoeker en kunstenaar Nduka Mntambo.

Hieronder lees je hun toelichting op de nominaties.

Juryrapport Gouden Kalveren Kort 2026

Jurystatement

Het was dit jaar bepaald geen gemakkelijke opgave voor de kortefilmjury: de competitie loopt over van eigenheid, creativiteit en urgentie, en de geselecteerde films zijn bijzonder aan elkaar gewaagd. Van verfrissende animatievormen tot prachtig acteerwerk, van meeslepende cinematografie tot aan mooi schurende scenariokeuzes: deze negentien kortfilms houden sterk de aandacht van de kijker vast, en sommige blijven lang nazinderen in het hoofd van de kijker. De jury juicht enorm toe dat makers met zulke uiteenlopende levenservaringen, zowel beginnend als ruim onderweg, hun weg naar de korte film weten te vinden: het leidt tot een veelvoud aan filmvormen, vertellingen en audiovisuele ervaringen waar het Nederlands filmlandschap trots op mag zijn.

Beste Korte Film

A SHOT AT ART van Ilke Paddenburg (prod. Studio Ruba)

Humor als wapen, humor als statement: deze vakkundig uitgevoerde satire weet precies raak te schieten. De film stelt interessante vragen: wanneer betrekt kunst alleen zichzelf, en wanneer daadwerkelijk het publiek? Wat een cerebrale vertelling had kunnen zijn, wordt hier juist knap gevoelsmatig en ervaringsgericht, niet in de laatste plaats door een schitterende centrale performance vol ambacht, precisie, en bezieling. De kleurrijke regie navigeert zowel de humor als het drama met vaste hand, en vermijdt doorheen de film gemakkelijke polarisaties (met name als het op gender aankomt). Daardoor voegt het heel slim iets toe aan de huidige tijdgeest, dat van waarde blijft nadat het laatste schot op de kunst is gelost.

THIS IS YOUR CAPTAIN SPEAKING van Digna van der Put & Nienke Deutz (prod. seriousFilm)

Een van de meest indrukwekkende animatiefilms van deze lichting is een bijzonder origineel, liefdevol werk dat de kijker doet zweven. Ergens tussen fictie en documentaire brengt deze film een fantasievolle ode aan een intieme en herkenbare wens, die net zo bovennatuurlijk als door en door menselijk is. De sterke, vindingrijke animaties creëren een perfecte vertaalslag tussen inhoud en vorm, en vullen de film op een organisch ontvouwende wijze met karakter en ziel. In alle verbeelding hebben de makers hun film altijd gegrond gehouden in een waarachtigheid die een groot publiek zal herkennen. Altijd menselijk, nooit grotesk, is dit een hoopgevende, verbindende film, die niets anders opdringt dan een grote glimlach en oprechte ontroering.

REGEN IN AUGUSTUS van Ashley Röttjers (prod. Bandit Amsterdam)

Een integere en boeiende eerste fictiefilm van een veelzijdige maker met bijzonder veel in haar mars. Met een opvallend oog voor detail in personages, productiedesign en geluid, bouwen de regisseur en haar team een gelaagde vertelling op met een fijn eigengereid gevoel voor magisch realisme. Op momenten legt de film weinig uit, maar vertelt juist daarin heel veel — geholpen door een sterke hoofdrolspeelster die de aandacht moeiteloos vasthoudt, genuanceerd en zonder sentimentaliteit. Een maker met een waardevolle stem en perspectief, van wie we graag nog veel meer horen!

Beste Hoofdrol Korte Film

EMANUEL OHENE BOAFO voor Jackpot

Een personage dat emotioneel alle hoeken van de kamer te zien krijgt, vraagt om een acteur die dat navigeren kan — en weinigen kunnen dat zo meeslepend en geïnspireerd als deze acteur. De uiteenlopende plotwendingen in het scenario worden telkens weer volledig geloofwaardig gemaakt door zijn doorleefde en gulle spel. Hij kiest nooit de gemakkelijke weg en durft de rafelrandjes aan zijn performance te laten bestaan. Er is een duidelijke reden dat dit al de vierde Gouden Kalf-nominatie is voor deze acteur: zijn aanwezigheid tilt élke film en serie naar een hoger niveau.

JUUL VRIJDAG voor A Shot At Art

Deze actrice vult haar rollen met intelligentie, transparantie en humor. Het hoofdpersonage van deze film is daarop geen uitzondering: met warmte en precisie vormt ze het kloppende hart van een vaak hilarische, tot denken aanzettende vertelling, die mede door haar een meer betrokken ervaring wordt dan je van het satirische genre zou verwachten. Ze is van begin tot eind volledig geloofwaardig en meeslepend; zelfs voorbij de overdonderende razernij waarmee de film eindigt, is het toch vooral haar performance die op het netvlies gebrand blijft.

NEA MULDER voor Toen ik klein was, was ik niet bang

Zo jong en al zó authentiek: dat getuigt van uitzonderlijk talent. In alles wat het personage meemaakt, beweegt deze jonge speler mee: hij is altijd in het moment, reageert volledig op zijn tegenspelers, en laat zich nooit betrappen op een ingestudeerde of bedachte keuze. In plaats daarvan laat hij zich — en daarmee ook de kijker — meevoeren in het moment, in de emotionele waarachtigheid waar het verhaal van zijn personage om vraagt. Het is een gevoelige performance die de kijker van begin tot eind aan het scherm gekluisterd houdt; we hopen nog veel moois te mogen zien van deze prachtig bezielde jonge acteur.

Jurystatement

De jury werd dit jaar met veel plezier meegenomen op vijftien totaal verschillende maar nadrukkelijk grenzeloze zoektochten. Films met een onmiskenbare persoonlijke en/of maatschappelijke urgentie; met een breder sociopolitiek bewustzijn, een intelligente positionering van makers ten opzichte van hun onderwerpen, en een houding die niet oordeelt maar juist gul en open verkent. Ook waardeerde de jury het grote aandeel vrouwelijke makers en sterk feministische perspectieven in de competitie van dit jaar, als ook de internationale oriëntatie van veel films en de net zo cultureel divers ingestoken teams achter de camera. Het leidt tot een breed en eclectisch palet van films dat hoopvol stemt over de staat van de Nederlandse korte documentaire anno 2026.

Beste Korte Documentaire

HOW TO CATCH A BUTTERFLY van Kiriko Mechanicus (prod. Docmakers)

Confronterend en opmerkelijk teder tegelijkertijd, is dit een film die op speelse wijze een rijkdom aan complexe vraagtekens weet op te roepen. Met veel moed en openhartige intimiteit graaft de filmmaker in haar onderwerp zonder ooit voor gemakkelijke conclusies te kiezen. Haar positie als maker binnen het vraagstuk is transparant, moedig en meeslepend, en laat de kijker geen andere keuze dan rechtstreeks met de film en zichzelf in dialoog te gaan. Lang na de laatste noten van Puccini’s opera blijft deze krachtige, unieke en onvergetelijke film nazinderen.

NEW YORK TIMES OP-DOCS: 10 REPORTS IN 10 MINUTES van Jefta Varwijk & Jaap van Heusden (prod. HUMAN, Varwijk & Van Heusden)

Niet alle helden dragen een cape, zo toont deze weergaloze film overdonderend aan. Met veel lef vertalen de makers hun onthutsende onderwerp naar een minimalistisch concept, met slechts een handvol zorgvuldig gekozen shots, dat een maximale impact op de kijker sorteert. Het is indrukwekkend hoe to the point de film is, en het onderwerp letterlijk recht in de ogen durft te kijken. Tegenover de enorme spanning van de vertelling staan een warme beeldtaal, geduldige montage en algehele empathische houding die de hele film dragen. Een moedige, noodzakelijke film over een moedig, noodzakelijk mens in de moeilijke wereld van nu.

PARASISI van Zaïde Bil & Sébastien Segers (prod. Dokma Film)

Deze documentaire schildert een groot canvas, in schitterend zwart-wit, waarin landschappen en individuen voortdurend met elkaar in dialoog zijn, en de menselijke maat nooit verdrinkt onder het gewicht van wat wordt aangekaart. De makers nemen een transparante positie in tegenover hun personages, laten de vraagstukken ademen en bezinken, en durven stelling te nemen zonder ooit de nuances te verliezen. In beeld en geluid is deze documentaire een onderdompeling die altijd blijft prikkelen en schuren, en de volledige speelduur de aandacht van de kijker probleemloos vasthoudt. Een film die niks anders dan een film had kunnen zijn.

Juryrapport Gouden Kalveren Dramaseries 2026

Beste Bijrol Serie

Sabri Saddik (Mocros)

Vanaf het moment dat Sabri Saddik in Mocros verschijnt, staat hij er. Zijn spel heeft ritme, brutaliteit en een messcherpe komische timing, zonder dat hij ooit zichtbaar op zoek is naar de grap. De humor komt volledig voort uit zijn personage Mo, uit zijn binnenwereld en zijn volstrekt eigen logica. Wat Saddik bijzonder maakt, is wat er onder die lichtheid zit. Taxichauffeur-turned-manager Mo kan tegelijkertijd stoer, ontwapenend, ongemakkelijk en kwetsbaar zijn. Saddik legt die tegenstrijdigheden nergens uit, maar laat ze gewoon bestaan. Een blik, een kleine verschuiving of onverwachte reactie is vaak genoeg om te voelen wat hij probeert binnen te houden.

Humor wordt daardoor Mo’s manier om overeind te blijven. Juist wanneer de werkelijkheid hem dreigt in te halen, gebruikt hij humor om ruimte te maken, adem te halen en door te kunnen. Ook in het samenspel is Saddik sterk. Hij luistert, reageert razendsnel en geeft zijn medespelers voortdurend iets terug. Saddik maakt van Mo veel meer dan de komische vriend. Hij creëert een warm, eigenzinnig en gelaagd personage dat de tragikomische toon van Mocros perfect belichaamt en naar een hoger niveau tilt.

Georgina Verbaan (Dag & Nacht 3)

Met een tomeloze energie, snelheid en humor trekt Georgina Verbaan ons direct de wereld van Linsie in, een vrouw die zichtbaar worstelt met het bestaan. Verbaan speelt met een rauwheid die nergens veilig of bedacht voelt. Ze lijkt toegang te hebben gevonden tot iets diep in zichzelf en zet dat volledig in voor haar personage. Juist omdat ze zichzelf nergens beschermt, voelt Linsie niet geconstrueerd, maar urgent, ongefilterd en echt. Onder die uitbundigheid voel je echter vanaf het begin dat er ieder moment iets kan kantelen. Ze kan ontzettend grappig zijn en tegelijkertijd iets verontrustends laten meeklinken. Wanneer haar energie begint te breken, verandert Verbaan radicaal van kleur. Wat eerst licht en bijna onschuldig voelde, krijgt ineens een pijnlijke lading.

Daarmee maakt ze van haar Dag en Nacht 3-personage Linsie veel meer dan haar worstelingen of symptomen. Ze creëert een eigenzinnig, kwetsbaar en diep menselijk personage. De openheid en moed waarmee Verbaan speelt, maken dat je nooit naar een actrice kijkt die een rol speelt, maar naar iemand die Linsie volledig door zich heen laat bestaan.

Brandon River Coene (Pro Deo)

Wat Brandon River Coene uitzonderlijk maakt, is hoeveel verdriet en machteloosheid hij op zo’n jonge leeftijd al kan dragen in zijn spel. Hij zet die emoties nergens aan, maar laat ze volledig van binnenuit ontstaan. Daardoor zien we in het advocatendrama Pro Deo een jongen die gevangen zit in de gevolgen van wat hij heeft gedaan en eigenlijk nog niet weet hoe hij daarmee moet leven.

Coene durft het verdriet volledig toe te laten zonder sentimenteel te worden. Ook vraagt hij nergens om ons medelijden. En juist daardoor gebeurt er iets bijzonders: we gaan van Dylan houden. Van een jongen die iets lijkt te hebben gedaan wat in eerste instantie juist afstand en afkeer oproept. Coene maakt zijn daad nergens kleiner, maar maakt de mens erachter groter. Hij dwingt ons voorbij ons eerste oordeel te kijken en de pijn, verwarring en kwetsbaarheid te zien van iemand die iets onvergeeflijks heeft gedaan. Precies in die ongemakkelijke tegenstelling zit de enorme emotionele kracht van zijn spel.

Beste Hoofdrol Serie

Chris Peters (Basta)

Chris Peters levert in Basta een indrukwekkend beheerste en intelligente vertolking van Marco van Basten. Hij ondergaat een volledige transformatie die veel verder gaat dan zijn uiterlijk. Ze zit in iedere handeling: loopjes, houdingen, gebaren, blikken en timing. Alles doet mee en alles klopt, tot in de kleinste fysieke details. Het bijzondere is dat die precisie nergens zichtbaar wordt als techniek. Peters verdwijnt erin, en creëert van een wereldberoemd icoon een autonoom personage dat blijft fascineren. Vanuit die beheersing bouwt hij meerdere lagen: ingehouden emotie, geslotenheid, ongemak, humor, kwetsbaarheid en trots. Lagen die voortdurend naast elkaar bestaan en elkaar soms tegenspreken. Juist daarin voel je de kwetsbaarheid van iemand die door de buitenwereld tot icoon wordt verheven, maar daar zelf ook een prijs voor betaalt.

Zijn prestatie gaat verder dan het geloofwaardig gestalte geven aan Van Basten. Peters creëert een volstrekt eigen en uniek personage, met een rijke binnenwereld die voortdurend voelbaar blijft. Het resultaat is een uitzonderlijk complete vertolking waarin alles samenvalt.

Tjitske Reidinga (Pro Deo)

Tjitske Reidinga draagt in de geëngageerde advocatenserie Pro Deo een geheim dat zich langzaam maar onontkoombaar door haar hele personage heen openbaart. Lang voordat we begrijpen wat er werkelijk speelt, voelen we dat haar strijd voor deze jongen verder reikt dan professionele betrokkenheid. Alsof iets uit haar eigen geschiedenis voortdurend met haar meewerkt en haar dwingt om door te gaan waar een ander misschien zou stoppen. Het uitzonderlijke aan Reidinga’s spel is dat ze die zwaarte niet gebruikt om haar personage donkerder te maken. Juist in het gevecht voor hem wordt ze lichter. Haar pijn transformeert in daadkracht, humor, brutaliteit en een bijna ontembaar vechten. Alsof het redden van een ander haar de mogelijkheid geeft om iets wat in haarzelf vastzit opnieuw in beweging te brengen.

En wat durft Reidinga zich daarin te laten zien. Zonder ijdelheid en zonder zichzelf te sparen werpt ze zich volledig in de tegenstrijdigheid van deze vrouw: sterk en beschadigd, hilarisch en wanhopig, strijdvaardig en breekbaar. Wanneer haar geheim zich uiteindelijk ontvouwt, herschrijft het bijna alles wat we daarvoor hebben gezien. Ineens begrijpen we dat haar strijd nooit alleen over hem ging. En precies daardoor komt haar vertolking zo diep binnen.

Loes Haverkort (De eetclub)

In de spannende boekadaptatie De Eetclub speelt Loes Haverkort een vrouw bij wie de grond langzaam onder haar voeten verdwijnt. Haar werk, huwelijk, verlangen naar een ander en een moordzaak vol geheimen trekken haar steeds verder een wereld in waarin iedere keuze consequenties heeft. Het indrukwekkende is hoeveel Haverkort binnen één personage moet spelen en hoe intelligent ze al die verschillende lijnen dramaturgisch draagt. Ze leidt ons uiterst precies door iedere twijfel, angst en gewetensvraag, zonder dat het ooit uitleggerig voelt. We blijven begrijpen waar haar personage zich bevindt, wat er op het spel staat en waarom een volgende keuze ontstaat. Terwijl er zo veel tegelijkertijd in haar omgaat, raakt geen enkele lijn verloren. Integendeel: haar spel maakt het complexe verhaal juist helder.

Haverkort speelt daarbij nooit alleen de uitkomst van een emotie, maar vooral de worsteling die eraan voorafgaat. Ze laat haar personage voortdurend balanceren tussen wat ze wil, wat ze vreest en wat ze voor zichzelf en anderen probeert te verbergen. Daardoor blijft ze onvoorspelbaar, maar altijd invoelbaar. Precies daarin ontstaat de spanning. Haar acteren wordt zelf de motor van de suspense. Terwijl het verhaal steeds groter en thrillerachtiger wordt, blijft haar spel menselijk, precies, intelligent en volkomen geloofwaardig.

Beste Scenario Serie

HEIN (Luuk van Bemmelen & Martijn Hillenius)

Hein durft de dood midden in het leven te zetten. De schrijvers creëren een volstrekt eigen wereld, waarin magie vanzelfsprekend mag bestaan. Juist voor kinderen is dat slim geschreven. Dood en verlies kunnen in hun maatschappelijke verbeelding groot en zwaar worden, maar in Hein gebruiken de schrijvers precies die verbeeldingskracht om een andere relatie met rouw mogelijk te maken.

Iedere aflevering opent een nieuwe wereld, en brengt via een kersverse dode een ander perspectief op de dood - en daarmee op het leven. Ondanks de vaste vorm valt het scenario nooit in herhaling, en humor wordt nergens geschuwd. De kracht van de verbeelding in Hein is wezenlijk, gebracht door bijna archetypische personages. De gestorvenen zijn uitgesproken, eigenaardig, lastig, grappig, ontroerend en soms volkomen absurd. Hoewel geschreven voor een jong publiek, voelt Hein leeftijdloos. Ook volwassenen worden uitgenodigd om met een kinderlijke openheid en verwondering opnieuw naar de dood te kijken. En misschien is dat wel de kracht van Hein: door de dood te verbeelden, wordt het leven groter.

BASTA (Thomas van der Ree)

Het schrijven van een goede biopic is een ontzettende uitdaging, en de makers van Basta zijn hier ontzettend in geslaagd. Iedere aflevering heeft zijn eigen boog, en ook over alle afleveringen heen ligt een sterke structuur. De schrijver weet heel goed welke haast historische momenten de kijker verwacht, en bouwt hier nauwkeurig naartoe - of wijkt er juist op een spannende manier van af.

De toon van de dialogen vond de jury ook erg sterk. Waar voetbalsterren tegenwoordig celebrities zijn, is een groot deel van dit scenario nuchtere droogkloteritis, mét een sigaret in de bek. Niet enkel is de wereld van het jarentachtigvoetbal goed verwoord, ook krijgen alle personages in het scenario hun eigen herkenbare stem zonder dat het te type-matig wordt. En, zoals het hoort, zijn alle zinnen van Cruijff ook in het script tegeltjeswaardig. De emotionele boog die Marco maakt in de serie wekt tevens grote indruk. Belangrijke gebeurtenissen vallen organisch samen tot een verhaal over een man die moet leren dat de waarde van het leven niet louter door winst wordt bepaald. Zo wordt Basta méér dan het levensverslag van een voetballegende.

PRO DEO (Lex Passchier, Janneke Rinzema & Ilse Ott)

Pro deo is een solide rechtbankdrama dat de strijd voor gerechtigheid verweeft met de persoonlijke wonden van de personages. De constante rechtszaken zorgen niet alleen voor voortgang in het verhaal: ze dwingen de advocaten ook om hun eigen conflicten onder ogen te zien. De karakterontwikkeling is duidelijk zichtbaar gedurende het hele seizoen. Elk personage heeft ook op papier een herkenbare stem en manier van spreken. Je leest het vakmanschap van de ervaren scenarioschrijvers, die in staat zijn een groep personages te creëren met een eigen leven en visie, waaruit de acteurs - zelfs de jonge sterren - vervolgens inspiratie kunnen putten. Het scenario combineert realisme, humor en emotie zonder de kern van het genre uit het oog te verliezen. Het overkoepelende thema laat zich samenvatten in één zin: soms win je, soms verlies je. Dit bitterzoete gegeven komt prachtig tot uiting in de ontknoping, met daarin een heuse cliffhanger voor - hopelijk - een nieuw seizoen.

Beste Regie Serie

Remy van Heugten (BASTA)

Een biografische serie over een van de bekendste voetballers van Nederland brengt een bijzondere uitdaging met zich mee: het publiek kent de persoon op wie de serie is gebaseerd heel goed, kent de gebeurtenissen die hem beroemd maakten en, misschien nog wel het moeilijkst, bijna iedereen heeft een uitgesproken mening over voetbal. Juist daarin laat Remy van Heugten zijn talent als regisseur zien. Archiefmateriaal en fictie lopen zo natuurlijk in elkaar over dat de grens tussen reconstructie en werkelijkheid bijna verdwijnt. Daarnaast weet Van Heugten een overtuigend tijdsbeeld neer te zetten dat niet alleen zichtbaar is in kostuums en production design, maar ook in gedrag, spel en cameravoering. Zelfs personages die maar kort in beeld zijn, geven onmiddellijk het gevoel deel uit te maken van een grotere wereld.

Misschien wel het meest opvallend is zijn werk met de acteurs. De fysieke transformatie van Chris Peters tot Marco van Basten gaat veel verder dan imitatie: in zijn houding, bewegingen en stiltes ontstaat een mens van vlees en bloed. Diezelfde zorgvuldigheid geldt voor de andere bekende namen uit de voetbalgeschiedenis, die stuk voor stuk moeiteloos hun plek innemen in de verhaalwereld.. Zo maakt Van Heugten van Basta een bingeworthy dramaserie, ook voor wie allang weet hoe het verhaal afloopt.

Dana Nechushtan & Margien Rogaar (DE EETCLUB)

De Eetclub vraagt op regieniveau om de beheersing van veel verschillende elementen tegelijk. Een grote cast, uiteenlopende relaties en geheimen, erotiek, humor en spanning moeten allemaal binnen hetzelfde universum kunnen bestaan. Dana Nechushtan en Margien Rogaar weten die elementen met grote precisie samen te brengen.

Dat vakmanschap zit niet alleen in de hoge productiewaarde van de Netflix-serie en de luxueuze, decadente wereld waarin het verhaal zich afspeelt. Ook het camerawerk maakt van blikken, stiltes en onderlinge verhoudingen voortdurend iets spannends. Daarnaast gebruiken de regisseurs klassieke visuele elementen uit de erotische thriller op een manier die binnen het vaak behoudende audiovisuele landschap van nu juist verfrissend aanvoelt.

Ook de spelregie binnen het grote ensemble valt op. De EetclubB is een serie waarin vrijwel alles draait om de relaties tussen de personages. Allemaal krijgen ze een eigen identiteit, ritme en plek binnen het geheel. Ook beeld, spel, montage en toon versterken elkaar voortdurend. Zo tillen Nechushtan en Rogaar een bekend genre op tot een zelfverzekerde, spannende serie met een duidelijke regiehand. Bovendien bereiken ze iets wat bijzonder moeilijk is: dat je je aan het einde van iedere aflevering afvraagt wat er in het volgende gaat gebeuren.

Bobby Boermans & Lourens Blok (HET GOUDEN UUR 2)

Actiescènes regisseren is een vak op zich. Het gouden uur 2 laat zien wat er gebeurt wanneer dat vak tot in detail wordt beheerst. Bobby Boermans en Lourens Blok maken een serie die voor Nederlandse begrippen uitzonderlijk groots, explosief en compromisloos aanvoelt.

Vooral in de eerste afleveringen is die beheersing indrukwekkend. Achtervolgingen, vuurgevechten en grote actiescènes worden met precisie verteld. We weten steeds waar we zijn, wat er op het spel staat en vanuit welk perspectief we de actie beleven. Camera, montage, stuntwerk en sound design werken samen om niet alleen spektakel te creëren, maar echte spanning op te bouwen. Boermans en Blok gaan compromisloos voor het genre en weten spanning, tempo en schaal voortdurend onder controle te houden. Daardoor voelt Het gouden uur 2 als een internationale actieserie met een heldere, precieze en trefzekere uitvoering.

Beste Serie

DE EETCLUB (Jacqueline de Goeij, Annemieke van Vliet, Fiction Valley)

Vanaf de eerste minuut boeit en zindert deze serie. Allereerst zijn we getuige van de tragedie die het centrum vormt van deze whodunit, om vervolgens teruggegooid te worden in de tijd. We volgen hierna steeds andere personages om erachter te komen hoe dit drama heeft kunnen gebeuren, en belangrijker: wie het gedaan heeft. We worden met het gezin van hoofdpersoon Karen een wereld in getrokken die ons zowel verleidt als afstoot. De arena van deze kleine gemeente aan het strand waar ‘the happy few’ hun kinderen naar de vrije school sturen en zelf nachten door feesten voelt ondanks de zowat grotesque hevigheid herkenbaar en geloofwaardig.

Het acteursensemble is geweldig gecast en speelt heerlijk samen. Ieder personage heeft vanuit het scenario maar ook vanuit spelopvatting een morele ambivalentie die de serie een grote diepte geeft. Ook de belangrijke kinderrollen worden uitmuntend vertolkt. De vormgeving en cameravoering maakt de serie een lust voor het oog. En de regie en montage zorgen ervoor dat iedere seconde spannend is. Waar de serie vooral met vlag en wimpel in slaagt is het genre van moordmysterie volledig te omarmen en de kijker steeds mee te nemen in nieuwe verdenkingen en ontwikkelingen, zonder dat het ook maar een centimeter aan geloofwaardigheid inboet.

HEIN 2 (Iris Otten, Nathalie van der Burg, Sander van Meurs, Juliet at Pupkin)

Het tweede seizoen van de jeugdserie Hein wist wederom de jury ontzettend te roeren. De zoon van een begrafenisondernemer die geesten van onlangs overleden mensen naar eeuwige rust weet te brengen blijkt een formule te zijn die niet enkel ontroert en inzicht geeft, maar ook komisch en spannend is. Doordat er in iedere aflevering een nieuwe geest opduikt weet de serie de structuur van een stand-alone serie feilloos te combineren met een doorlopend verhaal over Heins gezin en de vriendschap die hij ontwikkelt met Jacky. De cameravoering en vormgeving maken van Hein een eigen universum, en sluiten naadloos aan op de komische en fantasierijke toon van de serie. De vaste cast speelt ijzersterk, en de gastrollen worden keer op keer geweldig ingevuld.

Waar Hein ook in excelleert zijn de genrewisselingen die gemaakt worden tussen de verschillende afleveringen. Iedere geest heeft zijn eigen probleem en de serie lijkt probleemloos de toon van de afleveringen aan te kunnen passen om dit probleem zo sprankelend mogelijk aan te pakken, zonder uit de bocht te vliegen of het eigen universum te verlaten. Steeds opnieuw slagen de makers erin een wezenlijk existentieel probleem te verbeelden in een taal die universeel is en ons weet te raken.

BASTA (Mark Furstner, Hollands Licht Producties)

Basta slaagt erin om de verfilming van het leven van Marco van Basten op te tillen naar een niveau dat we zelden zagen in een Nederlandse biopic. De manier waarop archiefmateriaal verweven wordt met fictie en deze montagestijl weer zijn weerslag vindt in de cameravoering maakte diepe indruk op de jury. Daarnaast slaagt de serie er volledig in geloofwaardige voetbalscènes te creëren, wat al een prestatie op zich is. De scenario’s zitten verrassend in elkaar, en leiden ons niet van gebeurtenis naar gebeurtenis maar plaatsen alles wat er in een leven gebeurt in spannende a-chronologische volgorde die de inhoud van de serie verdiept. En daarin schuilt ook volgens de jury de grote meerwaarde van deze serie. Niet enkel krijgen we een prachtig beeld van het leven van Marco van Basten, maar worden we deelgenoot van de grotere en universele vraag: hoe leer je om te verliezen?

Ook is de jury erg onder de indruk van de gedurfde acteursregie. De keuze om mensen daadwerkelijk uit te beelden in al hun finesses en eigenaardigheden is verfrissend en pakt fantastisch uit. Cast en crew slagen er daardoor in de banale humor en bittere ernst van het Nederlandse voetbal te vangen, en tegelijk een liefdevol en menselijk portret te maken van een nationaal icoon.