We praten vaak over wat er vóór en achter de camera gebeurt. Maar er is een moment dat daaraan voorafgaat: het moment waarop bepaald wordt of je er überhaupt in mag. Wie krijgt een plek op de opleiding, wie krijgt geld voor diens film, wie wordt aangenomen, geprogrammeerd, gezien? En wie beslist dat eigenlijk?
De Nederlandse filmindustrie wordt gedragen door instituten: fondsen, opleidingen, omroepen, verenigingen, festivals. De mensen die daar de posities bezetten, bepalen mee wat "kwaliteit" is en wie erbij hoort. Een onevenredig groot deel van die mensen is wit. Dat is geen toeval en het is niet neutraal: het bepaalt welke verhalen vanzelfsprekend ruimte krijgen en welke steeds opnieuw moeten knokken om gezien te worden. Dit heeft een naam: institutioneel racisme. Niet als beschuldiging aan individuen, maar als beschrijving van hoe structuren werken, vaak zonder dat iemand het zo bedoelt.
Dit gaat niet alleen over makers voor of achter de camera. Het gaat ook over de mensen van kleur wier talent juist ligt in die bepalende laag: die programmeur, redacteur, beleidsmaker, docent of commissielid willen zijn en die daar iets in willen bijdragen. Hoeveel ruimte is er werkelijk voor hen? En als ze er eenmaal zijn: hoe veilig is de werkvloer, hoe vaak moeten ze zich staande houden in een omgeving die niet op hen is ingericht en wat kost het om de enige te zijn? Ook dat is onderdeel van dit gesprek.
Wat je kunt verwachten
In deze Focustalk draaien we de gebruikelijke volgorde om. We beginnen niet bij de instituten, maar bij de makers, studenten en werkenden van kleur die het veld het scherpst zien, juist omdat zij aanlopen tegen wat voor anderen onzichtbaar blijft. Zij openen het gesprek en stellen de diagnose.
Een beeldend kunstenaar laat aan de hand van eigen werk zien hoe uitsluiting doorsijpelt tot in de beelden zelf: hoe institutioneel racisme niet alleen bepaalt wie er aan tafel zit, maar ook wat we maken en hoe we kijken.
Daarna gaan mensen die binnen de instituten aan de knoppen zitten met elkaar in gesprek over de vraag die zelden hardop gesteld wordt: hoe verander je een organisatie van binnenuit, als je er zelf onderdeel van bent? Het NFF erkent daarin het eigen aandeel en de eigen blinde vlekken, niet vanaf de zijlijn, maar als instituut dat zelf onderdeel is van het probleem.
Maar het blijft niet bij constateren. Samen met experts en ervaringsdeskundigen zoeken we naar oplossingen: wat werkt elders al, in andere sectoren en andere landen, en hoe kunnen we dat hier toepassen? Het doel is niet om opnieuw het probleem te beschrijven, maar om te leren van wat aantoonbaar werkt en om samen op te trekken in plaats van ieder voor zich het wiel opnieuw uit te vinden.
Van gesprek naar afspraak
De talk sluit af met een uitnodiging: een convenant. Veel instituten werken al, ieder voor zich, aan dit vraagstuk. Dit convenant is een oproep om dat werk te verenigen en in het openbaar te doen, samen, en in het zicht. Een gedeelde afspraak over wat we van elkaar leren en waar we elkaar aan houden, gedragen door wie mee wil bouwen. Geen eindpunt, maar een begin.
Voertaal: Nederlands
Sprekers:
- Marjolijn Bronkhuyzen (Algemeen Directeur-Bestuurder Nederlands Film Festival)
- Janice Deul (journalist, auteur, activist)
Moderator: Winnie Roseval
Dit gaat niet alleen over makers voor of achter de camera. Het gaat ook over de mensen van kleur wier talent juist ligt in die bepalende laag: die programmeur, redacteur, beleidsmaker, docent of commissielid willen zijn en die daar iets in willen bijdragen. Hoeveel ruimte is er werkelijk voor hen? En als ze er eenmaal zijn: hoe veilig is de werkvloer, hoe vaak moeten ze zich staande houden in een omgeving die niet op hen is ingericht en wat kost het om de enige te zijn? Ook dat is onderdeel van dit gesprek.
Wat je kunt verwachten
In deze Focustalk draaien we de gebruikelijke volgorde om. We beginnen niet bij de instituten, maar bij de makers, studenten en werkenden van kleur die het veld het scherpst zien, juist omdat zij aanlopen tegen wat voor anderen onzichtbaar blijft. Zij openen het gesprek en stellen de diagnose.
Een beeldend kunstenaar laat aan de hand van eigen werk zien hoe uitsluiting doorsijpelt tot in de beelden zelf: hoe institutioneel racisme niet alleen bepaalt wie er aan tafel zit, maar ook wat we maken en hoe we kijken.
Daarna gaan mensen die binnen de instituten aan de knoppen zitten met elkaar in gesprek over de vraag die zelden hardop gesteld wordt: hoe verander je een organisatie van binnenuit, als je er zelf onderdeel van bent? Het NFF erkent daarin het eigen aandeel en de eigen blinde vlekken, niet vanaf de zijlijn, maar als instituut dat zelf onderdeel is van het probleem.
Maar het blijft niet bij constateren. Samen met experts en ervaringsdeskundigen zoeken we naar oplossingen: wat werkt elders al, in andere sectoren en andere landen, en hoe kunnen we dat hier toepassen? Het doel is niet om opnieuw het probleem te beschrijven, maar om te leren van wat aantoonbaar werkt en om samen op te trekken in plaats van ieder voor zich het wiel opnieuw uit te vinden.
Van gesprek naar afspraak
De talk sluit af met een uitnodiging: een convenant. Veel instituten werken al, ieder voor zich, aan dit vraagstuk. Dit convenant is een oproep om dat werk te verenigen en in het openbaar te doen, samen, en in het zicht. Een gedeelde afspraak over wat we van elkaar leren en waar we elkaar aan houden, gedragen door wie mee wil bouwen. Geen eindpunt, maar een begin.
Voertaal: Nederlands
Sprekers:
- Marjolijn Bronkhuyzen (Algemeen Directeur-Bestuurder Nederlands Film Festival)
- Janice Deul (journalist, auteur, activist)
Moderator: Winnie Roseval
Tickets & Tijden
- Di 29 sept 15:00 - 17:15, Stadsschouwburg - Grote Zaal
Programma
Sla programma overNFF Focustalk: De kleur van onze instituten
Instituten over macht, blinde vlekken en verandering
2 uur, 15 minuten
