<strong>Forum van de Regisseurs | Openingsprogramma</strong><br> <strong>Forum van de Regisseurs | Openingsprogramma</strong><br>

Forum van de Regisseurs | Openingsprogramma

Het Forum van de Regisseurs, de competitie voor grensverleggende films, beleeft dit jaar zijn derde editie. Samenstellers en (film)journalisten Jan Pieter Ekker en Dana Linssen gingen op zoek naar films die de gebaande paden verlaten en kijken naar nieuwe manieren om verhalen te vertellen.

Op de openingsavond staan drie korte films op het menu, die buiten competitie zijn maar stuk voor stuk zeer bijzonder.
Forum-samensteller Dana Linssen over AMOR:
Twee tienermeisjes in een winkel. “Dit truitje is wel leuk, hè?”, zegt de een, meer tegen haar spiegelbeeld dan tegen haar vriendin die net uit het pashokje komt. Zelfde truitje. Andere kleur. “Je lijkt wel een slet in dat ding.” Zo zijn vriendinnen. Vooral als ze ergens in die onbestemde leeftijd tussen servet en tafellaken zitten. Aan elkaar geklit als tijgerwelpjes, maar altijd bereid om een klauw uit te slaan.

In AMOR volgt de twee jaar geleden aan de Filmacademie afgestudeerde Isabel Lamberti zo’n vriendinnenclubje in multicultureel Amsterdam-West. Ze zijn bijdehand, goedgebekt, maar nog lang niet klaar voor het leven waarnaar ze zo verlangen: jongens, feestjes, drinken, ergens bij horen. Net als in haar afstudeerfilm Volando Voy, waarin ze twee Spaanse zigeunerbroertjes volgde op de lange weg naar school, is Lamberti in AMOR geïnteresseerd in een mix van documentaire en fictie, half affe scènes en rake, anekdotische observaties als manier om dicht bij de levens van haar hoofdpersonen te komen. Her en der onverwacht gestileerde shots - naar de rand van het kader verbannen personages, die steeds maar weer op een rijtje in de metro heen en weer reizende meisjes - herinneren aan Céline Sciamma’s Girlhood (Bande de filles, 2014), dat een vergelijkbaar groepje vriendinnen in een Parijse banlieue volgt.
Forum-samensteller Jan Pieter Ekker over One Night Stand XII - Limburgia:
Als de 60-jarige, traditiegetrouwe Willie Willems (Michiel Kerbosch) tijdens het jaarlijkse koningsvogelschieten de kans krijgt om koning van de Schutterij Limburgia te worden, zet hij alles op alles om eindelijk deze belangrijke eretitel te bemachtigen. Maar ondanks zijn minutieuze voorbereidingen gaat op de grote dag alles mis. Als zijn vrouw Fien (Mieneke Bakker) op weg naar de supermarkt voor nieuw bier verongelukt in de Limburgse velden, slaat Willie definitief door. Als een eenmansleger verdedigt hij het schutterslokaal tegen de verbouwingsplannen van de niet in tradities geïnteresseerde import-burgemeester, terwijl hij verbeten probeert zijn overleden vrouw alsnog tot koningin te kronen.

Noël Loozen werd in 1983 geboren in Geleen en groeide op in Maastricht, en dat laat hij zien. Zijn Kort!-film Spoetnik - een nostalgisch sprookje over een frietkot en de liefde - is gesitueerd op een surrealistisch grensplekje net over de grens bij Maastricht; de titel is de zuidelijke benaming voor een berenhap. Ook het droog-tragikomische Limburgia, gemaakt als onderdeel van het talentontwikkelingsprogramma One Night Stand, speelt in het uiterste zuiden van Nederland. Het landschap is schitterend, het dialect bepaald exotisch.

Dat Loozen voordat hij afstudeerde aan de Filmacademie is opgeleid tot fotograaf is in elk shot zichtbaar; Limburgia is een aaneenschakeling van afstandelijke, statische, zorgvuldig gekadreerde tableaux vivants, die ook door de onderkoelde, tikje treurige humor doen denken aan het werk van de Zweedse meester Roy Andersson.
Forum-samensteller Jan Pieter Ekker over Lejla:
Na zijn studie media en cultuur aan de Universiteit van Amsterdam probeerde Stijn Bouma drie keer op de Nederlandse Filmacademie te komen. Nadat hij evenzoveel keer was afgewezen, las hij over de filmschool die de Hongaarse filmmaker Béla Tarr aan het opzetten was in Sarajevo. Hij meldde zich aan en werd aangenomen.

In het tweede jaar kreeg Bouma van Tarr de opdracht om een kort verhaal uit James Joyces Dubliners te verfilmen. Hij koos het kortste verhaal, Eveline, over een jonge vrouw die een lover heeft die haar vraagt of ze met hem meegaat naar Buenos Aires, en combineerde dat met de verhalen van jonge mensen die hij in Sarajevo had leren kennen. Ze vertelden allemaal dat ze Bosnië wilden verlaten, omdat de jeugdwerkloosheid er enorm is.

Bouma nam zijn sferische filmpje op met een Bosnische cast en crew. Tarr bemoeide zich met de structuur, hij was bij de casting en hij kwam kijken bij de montage. Op de aftiteling staat hij vermeld als mentor.

Nadat het filmpje was afgewezen door de festivals van Rotterdam en Berlijn, stuurde Bouma Lejla op hoop van zegen naar Cannes. Daar werd hij geselecteerd voor de studentencompetitie Cinéfondation, uit ruim 2500 inzendingen.