Nominatierapporten Gouden Kalveren NFF 2018

Korte Documentaire

 

The Atomic Soldiers – Morgan Knibbe

In deze film vertelt een aantal mannen die getuige waren van de Amerikaanse atoomproeven over wat ze gezien hebben. De film fascineert door de intensiteit van de getuigenissen maar ook door zijn eenvoud in vorm. We kijken de mannen in de ogen die een blik in de hel hebben geworpen. Wat ze zagen was schokkend maar voor sommigen ook overweldigend mooi. De film is suggestief en de talking heads zijn stuk voor stuk fascinerende gezichten waar je naar blijft kijken. De montage heeft rust en precisie en een mooi ritme. De sequentie waarin de mannen geen woorden meer lijken te hebben is prachtig. Het geluidsontwerp is subtiel en effectief.

Hoewel het onderwerp wereldomvattend is, zijn de beelden uitsluitend gemaakt in de beslotenheid van de huiskamer. De uitsneden – bij elke man anders – laten een stukje van een luie stoel zien, een interieur, het witte behang, net genoeg om te begrijpen dat ze zich in de veiligheid van hun eigen plek comfortabel genoeg voelen om eindelijk hun verhaal te vertellen aan ons.

Piet is weg – Jaap van Hoewijk

Deze film is een minutieuze zoektocht van de filmmaker naar de verdwijning van Piet. Op het eerste gezicht een ‘whodunit’ zonder ontknoping. Maar door het strak vormgegeven onderzoek van de maker naar ieder detail van de verdwijning van een jonge man, ontstaat er een gevoel van beklemming die universele vragen opwerpt: kunnen we een ander wel kennen? Hoe leg je je neer bij de dingen die gebeuren?

De chronologie van het narratief is de chronologie van de maker als rechercheur. Als kijker word je meegezogen in de vragen die de maker heeft: Wat is het belang van de mensen die voor de camera hun verhaal doen? Hoe kleurt de tijd de herinnering? Wat is waar en wat niet? Doordat een uitkomst ontbreekt gaat het detectivewerk door na het einde van de film, in de hoofden van de kijkers.

Als kijker word je getroffen door de gedachte dat het zo kan gaan met een mens: je bent er, en ineens ben je er niet meer. Door de opeenstapeling van onwaarschijnlijke en absurde gebeurtenissen, en de achteloosheid van sommige hoofdpersonen, laat deze film je niet snel los.

Teledoc Campus: Tijd en tij – Marleen van der Werf

De maker weet in deze verassende film het begrip natuurfilm een heel andere betekenis te geven. Dat is verfrissend, en het levert een contemplatieve, bijna spirituele film op. Onderzoek naar hoe film poëzie in beeld en geluid kan zijn, is ook voor een nieuwe generatie filmmakers van belang. Deze documentaire voegt iets toe aan het genre door niet voor de klassieke aanpak te kiezen; vermenselijking van dieren en de dramatisering van de natuur blijft uit. De film heeft een picturale kwaliteit, de beelden worden soms bijna abstract. De soundscape geeft enorme lading aan de beelden. De afwezigheid van de menselijke stem of muziek is weldadig.

De gedragingen van de dieren in de film lijken een metaforische betekenis te hebben, waarin kringloop en drang om te overleven centraal staat, maar nergens wordt dat een nadrukkelijk dominant thema. Het lukt de maker om de kijker zich betrokken te laten voelen met het wel en wee van de natuur. De apotheose is verrassend. Minutenlang zien we een veranderende zee, we kijken naar een zee zoals we er nog nooit naar gekeken hebben.

Beste Korte Film

 

Ultrakort: A Double Life – Job, Joris & Marieke

We hebben een nieuwe Job Joris en Marieke die wederom werkt! Dit drietal is een meester in het vertellen van zeer korte verhalen vol humor, vaart en gestileerde eenvoud. Ze bestieren een eigen universum dat doet denken aan vrolijk kinderspeelgoed, maar dikwijls een gevaarlijk zwart randje heeft. A Double Life begint als een kluchtige, letterlijke persoonsverwisseling en eindigt in een bloedbad dat de kijker zal doen twijfelen over zijn eigen politieke correctheid. En dit alles in nog geen drie minuten.

L’été et tout le reste – Sven Bresser

L’été et tout le reste heeft een mooi onderwerp voor een korte film te pakken. De sfeer van een naseizoen op een vakantie-eiland is goed getroffen. De loomheid, horende bij zo’n plek en bij de leeftijd van de personages komt volledig over.

Sven Bresser is een bijzonder nieuw talent dat met deze korte film de jury heeft geïnspireerd. Hij verrast, door zijn kaders soms onverbiddelijk en soms speels te kiezen en door sferisch te vertellen roept hij veel associaties op bij de kijker. Het genre korte film gebruikt hij op een poëtische en effectieve manier.

Reruns – Rosto

Rosto heeft een herkenbare eigen stijl die doet denken aan gothic-horror; het romantiseren van de duisternis. In dit geval schetst hij een donkere, melancholische terugblik op het leven, in een beeldtaal vol poëtische grandeur. Rosto’s werk is altijd onderdeel van iets groters, iets groeiends, iets woekerends, wat de beleving nog epischer maakt. Voor de één een heerlijke ‘bad trip’, voor de ander een technisch hoogstandje, maar voor een ieder een indrukwekkende beleving vol muziek en spectaculaire droombeelden.

Beste Acteur Televisiedrama

 

Aleksej Ovsiannikov en Chiem Vreekenals broers Joes en Matthias in One Night Stand XIII: Free Fight

De jury heeft besloten om Chiem Vreeken en Aleksej Ovsiannikov samen te nomineren voor hun rol in Free Fight. Van meet af aan is de fysieke en emotionele band tussen de broers voelbaar. Hun bijna dansante oefeningen verraden een sterke genegenheid en ondanks hun verschil in karakter zijn de broers sterk op elkaar ingespeeld .

Aleksej Ovsiannikov laat als Joes met weinig middelen zijn verborgen gevoeligheid blijken. Gaandeweg de film onthult de acteur meer en meer de onverwachte emotionele onderlaag van zijn karakter.

Chiem Vreeken speelt als Matthias een tikkende tijdbom vol onverwerkt verdriet. Zijn ingehouden spel zorgen voor een aantal sterke, haast angstaanjagende scènes.

Omdat het talent, de inzet en de onmiskenbare kwaliteit waarmee beide acteurs hun rollen hebben ingevuld evenwaardig en niet los van elkaar te zien zijn, gaat de nominatie voor Beste Acteur in een Televisiedrama naar de beide acteurs Aleksej Ovsiannikov en Chiem Vreeken.

Kees Hulst – als Hendrik Groen in Het geheime dagboek van Hendrik Groen

Kees Hulst laat een diep ontroerende Hendrik Groen zien. De vriendschap en het samenspel met André van Duin heeft de jury weten te raken. De liefde met Olga Zuiderhoek in de rol van Eefje gaf hem een jeugdige twinkeling. Zijn prettige voice-over wist de serie melancholie en humor mee te geven. Kees Hulst draagt deze serie met verve.

Yannick Jozefzoon als Tom Adelaar in One Night Stand XIII: Tom Adelaar

Yannick Jozefzoon speelt Tom Adelaar virtuoos en innemend. In speelse, absurdistische, schrijnende, dan weer hartverwarmende scenes laat hij alle kanten van zijn personage zien, inclusief een bewonderenswaardige hoeveelheid geloofwaardige accenten – en dat is een vermelding in een juryrapport waard.

Yannick Jozefzoon is in deze rol een kameleon: een schatje, een sufferdje, een draak, een clown, en een eenzame zoekende ziel. Iemand naar wie je wilt blijven kijken.

Beste Actrice Televisiedrama

Olga Zuiderhoek – als Eefje Brand in Het geheime dagboek van Hendrik Groen

Olga Zuiderhoek geeft haar personage, Eefje, met een klein gebaar grote diepgang. Geen nadrukkelijk toneelspel maar de bescheiden aanwezigheid van een personage van vlees en bloed, iemand die levenslust in een deprimerend bejaardenhuis brengt. Het is een ingehouden levenslust, voornamelijk zichtbaar in de ogen. Olga Zuiderhoeks personage is een onmisbare schakel in het ensemble. De uiteindelijke dood van Eefje  maakt het verdriet van Hendrik Groen volledig invoelbaar.

Ilse Warringa – als Juf Ank in De Luizenmoeder

Vandaag de dag wordt iedere schooljuf langs de meetlat gelegd van Juf Ank, uit de comedyserie De Luizenmoeder. Het komt niet vaak voor dat een personage onmiddellijk in het collectieve geheugen van de samenleving wordt opgeslagen. Deze hoogst ongemakkelijke, kluchtige, maar ook ontroerende schooljuf heeft Nederland geraakt en dat is toe te schrijven aan het overtuigende, tragikomische spel van Ilse Warringa. Een draak van een schooljuf die plotseling kan veranderen in een vrouw met een klein hart. Beide uitersten worden vol humor en passie neergezet, en daarmee geeft Ilse Warringa de serie een mooie gelaagdheid.

Jouman Fattal – als Sabia Bennani in Zuidas

Afgelopen jaar heeft het publiek kennis kunnen maken met Jouman Fattal, in meerdere producties waarin ze naturel en toegankelijk spel laat zien. In de serie Zuidas neemt ze als jongste bediende tussen een zeer ervaren cast, de kijker op soepele wijze mee langs alle verwikkelingen van het advocatenkantoor VDSGM. Verbeten en ontwapenend beklimt ze als Sabia Bennani de steile ladder van de harde advocatenwereld. Het dilemma tussen carrière en morele waarden weet ze overtuigend neer te zetten.

Beste Televisiedrama

 

One Night Stand XIII: Free Fight – Sven Bresser

Sven Bresser blijkt een jong aanstormend talent te zijn dat zijn crew en cast tot een verbluffend resultaat heeft weten te inspireren. Free Fight geeft een aangrijpend beeld van de emotionele strijd tussen twee broers. Ze hebben gemeen dat ze de beste freefighters willen worden. Het verschil tussen hen begint zich uit te kristalliseren als hun moeder komt te overlijden en er een meisje ten tonele verschijnt. In korte, aangrijpende, soms grappige scènes, wordt het dramatisch conflict neergezet. Dat er op het eind gevochten zal worden lijkt onvermijdelijk, maar de manier waarop dat gevecht uiteindelijk aangegaan wordt, maakt de film zeer aangrijpend.

Het geheime dagboek van Hendrik Groen – Tim Oliehoek

Een aantal grote verrassingen: zowel Tim Oliehoek als André van Duin doen hier iets wat niemand zag aankomen. Maar dat het aankomt moge duidelijk wezen! De serie Het geheime dagboek van Hendrik Groen is gebaseerd op de gelijknamige bestseller, maar daarmee is een succesvolle serie nog niet gegarandeerd. Een pracht-ensemble van cast en crew hebben krachten gebundeld om ons te amuseren, te ontroeren, te ontroeren en nog eens te ontroeren. Er is een bijzondere balans gevonden tussen levenslust, melancholie en dieptrieste grauwheid. Het samenspel van de vele bejaarde personages, de prachtige voice-overteksten van het hoofdpersonage, en het thema waar geen van ons aan zal ontkomen, ouderdom, levert een ingetogen spektakel op.

One Night Stand XIII: Tom Adelaar – Gonzalo Fernandez

De identiteitscrisis waarin Tom Adelaar zichzelf manoeuvreert is in deze film door regisseur Gonzalo Fernandez, naar een scenario van Ashar Medina, op een bijzonder levendige manier verbeeld. De kijker wordt onderdeel van de spagaat van Tom; door goedgekozen kaders zitten we aan tafel bij zijn Surinaamse familie, of worden we opgehitst in de competitie met zijn collega’s. In een vlotte montage wordt een prettig verheven realiteit neergezet waardoor Surinaamse winti-gebruiken en de wereld van het snelle geld op een hele eigen, logische manier samenkomen. De overtuigende personages – de moeder, de aan lager wal geraakte broer, maar vooral Yannick Jozefzoon als Tom – maken van deze film een hartverwarmende ervaring.