vr 21 aug 2020

7 Gouden Vragen Aan… Ashgan El-Hamus

In de rubriek De 7 Gouden Vragen Aan… voelt het NFF een talent uit de wereld van film, televisie en interactieve aan de tand. Dit keer spraken we met Ashgan El-Hamus, regisseur en scenarist van de korte film BIRDLAND, die is geselecteerd voor zowel Gouden Kalf Competitie als de NFF Debuutcompetitie.
  • Ashgan El-Hamus

    Beroep: Scenarist en regisseur
    Nieuw: BIRDLAND
    Bekend van: HABIBA, AIMEE, SKAM NL

1. Wat is voor jou het meest memorabele moment uit je carrière tot nu toe?
Toen ik afgelopen jaar op de set stond van mijn korte film Birdland was op de eerste draaidag zo’n beetje alles onzeker. We draaiden op een woonwagenkamp en dat bracht de nodige moeilijkheden met zich mee. Het was een soort rampenverhaal waarin alles mis ging en het zelfs op de draaidag zelf nog onzeker was of we wel door konden draaien. En het gekke was, ik raakte niet in paniek. Ik dacht: als ik nu onzeker wordt stort het hele kaartenhuis in elkaar. Er gebeurt iets geks als alles mis gaat, dan neemt je onderbuik het over en leer je daar naar te luisteren. Ik dacht: ah, dit is regisseren, vertrouwen op je onderbuik. Zolang je daar naar durft te luisteren, komt het goed.

2. Wat weet niemand over jouw vak?
Dat je tijdens schrijfperiodes je werk negen van de tien keer op je sokken doet. En dat de eerste woorden die je soms uitspreekt op zo’n dag tegen de kassière van de supermarkt zijn, om drie uur ‘s middags. Soms zit ik in een meeting om me heen te kijken en denk ik: zouden ze door hebben dat ik dit heb bedacht in m’n badjas?

3. Welk talent uit jouw vakgebied moeten we in de gaten houden?
Ik noem er vier: Nena van Driel, Kim Kokosky Deforchaux, Randy Oost en Randa Peters. Ik heb vier jaar met ze in de klas gezeten, dus ik kan het weten. Het zijn stuk voor stuk bijster originele en prachtige schrijvers.

4. Welk personage uit een van je films zou je willen zijn?
Ik heb nog niet zo veel films op mijn naam, dus ik kies voor een personage uit een script dat nog niet verfilmd is. Het is een meisje met permanent ingevlochten haren dat op de kermis opgroeit. Ik weet niet waarom, maar het is en stiekeme droom van mij om op een kermis te wonen. Iets met die lichtjes en attracties geeft me een melancholisch gevoel, alsof het zijn beste tijd heeft gehad maar weigert om uit te sterven. Inmiddels weet ik bijna zeker dat dat er niet meer van gaat komen, dus ik zou wel met haar willen ruilen. Alleen moet ik het verhaal een beetje aanpassen want in deze versie verhuist ze juist naar de stad. Dat deel moet ik even herschrijven, ik wil op de kermis blijven.

5. Welke collega nomineer jij voor een Gouden Kalf?
Mijn verkering en cameraman Sam du Pon. Vanwege zijn talent. Dat komt ongeloofwaardig over hè? Maar ik meen dat. Ik ken hem al sinds zijn twaalfde en met een handycam rondliep. hij heeft altijd al een onuitputtelijk originele manier van kijken gehad.

6. Wat is jouw favoriete Nederlandse film van de afgelopen 40 jaar?
Toen ik JOY van Mijke de Jong zag wist ik dat ik films wilde maken, omdat ik opeens begreep dat het ook echt een optie was. De film raakte me op een andere manier dan de Hollywood films die ik had gezien. Het was kleiner, en daardoor groter. Ik weet nog dat ik dacht: ah, je kan ook grote dingen maken als je in Nederland geboren bent en je hoeft niet alleen maar mensen te raken met enorme verhalen vol ontploffingen en zinkende boten. Ik begon me hier voor het eerst echt af te vragen hoe je zo’n film maakt. Hoe begin je, waar haal je je inspiratie vandaan, hoe doe je je research, al die dingen. Het documentaire gevoel dat ik van de film kreeg, het gevoel dat ik erbij was, de imperfecties, daar ging ik van ‘aan’ staan. Het gaf me een nieuwe kijk op fictiefilms en de grens tussen fictie en documentaire.

7. Wat is jouw favoriete herinnering aan 40 jaar NFF?
Vorig jaar zat ik in de zaal tijdens het Gouden Kalveren Gala en reikte mijn broertje Shahine het Gouden Kalf voor Beste Scenario uit, aan mijn broer Shady (voor DE LIBI, red.). Ik vind het eigenlijk klef om dit te zeggen, maar ik hou van hen dus je hart maakt toch een sprongetje op zo’n moment. Shady sprong in Shahine’s armen en ik kon alleen maar kijken naar hoe belachelijk groot Shahine is geworden, toen hij daar zijn twaalf jaar oudere broer in zijn armen had. Ik als zus zag toen alleen maar die kleine, dikke baby voor me die Shahine voor mijn gevoel gisteren nog was, die daar nu zo raar lang stond te zijn op een podium, met onze grote broer in zijn armen.