NFF Extended Writersroom

Het schrijfproces is doorgaans een redelijk solitair proces. Maar dat dat niet altijd zo hoeft te zijn,  bewees NFF Extended WRITERSROOM op maandag 10 december in Eye. Daar zat een -tot de nok toe gevulde- zaal op de stoel van schrijfcoach, en lieten drie scenaristen hun scripts in ontwikkeling door acteurs opvoeren.

Door : Anton Damen

NFF Extended WRITERSROOM is een initiatief van ROSE stories, Dutch Academy for Film, Eye Filmmuseum en het Nederlands Film Festival. Deze organisaties bundelden de krachten om meer aandacht te genereren voor inclusiviteit in audiovisuele producties en een diverser publiek aan te spreken. Inclusiviteit en diversiteit zijn de laatste jaren veelvuldig onderwerp van gesprek in de av-wereld, maar dit WRITERSROOM-evenement voegde het woord bij de daad door werk-in-wording van drie jonge schrijftalenten te presenteren (met of een cultureel diverse achtergrond of een scenario waarin inclusiviteit een element is) voor een bijzondere feedbacksessie. WRITERSROOM is geïnitieerd door ROSE stories, dat de ambitie heeft om dit bijzondere initiatief verder te ontwikkelen.

De drie jonge geselecteerde scenaristen waren Raoul Groothuizen met zijn misdaaddrama Krokodilwachter, Alicia Muñoz Reyes met haar korte film Farolito en Maud Wiemeijer met de televisieserie Cult. Voorafgaand aan het openbare evenement waren de scenaristen al via de DAFF aan een schrijfcoach gekoppeld om naar het grotere verhaal te kijken; Chris Westendorp, Gustaaf Peek en Threes Anna. En de schrijvers hadden een pitch-masterclass gevolgd bij Lisa Driehuis om hun project én vraagstelling zo goed mogelijk over het voetlicht te krijgen.

De schrijvers kregen de gelegenheid hun project te pitchen en de scène(s) te introduceren. Daarna was het podium voor de acteurduo’s, die vanaf de ochtend met de scenarioschrijver en een regisseur hadden gerepeteerd. Het laatste woord was voor de vakgenoten en geïnteresseerden in de zaal. Via de door de zaal geworpen catchbox konden ze hun opmerkingen delen, maar ook via een speciaal feedback-plankje. Daarop konden ze door middel van post-its hun op- en aanmerkingen aan de zoekende schrijvers kenbaar maken. De plankjes bleven na afloop in de zaal, maar de beschreven notities namen de scenaristen mee naar huis.


Raymond Thiry & Joenoes Polnaija beten de spits af, met Thiry als Serge; een eenzame man met een Napoleoncomplex, die zijn strepen probeert te verdienen als accountant in het criminele circuit. Polaijna nam maar liefst twee rollen voor zijn rekening; als Serge’s  protegé Roy die door een aanslag om het leven komt en vervolgens als Felix, een huurmoordenaar met wie Serge uit wanhoop een pact sluit om Roy’s moord te wreken. Groothuizen omschrijft Krokodilwachter als een karakterstudie in het misdaadgenre met mannelijke onzekerheid als hoofdthema. Het scenario is af, ‘maar nog niet goed’, vandaar dat hij deze WRITERSROOM-gelegenheid verwelkomde. De feedback uit de zaal was dat de onderlinge verhouding niet goed uit de verf kwam, en dat het een idee was om minder expliciet te werk te gaan en meer aan de verbeelding van de kijker over te laten. De laatste vragensteller wilde weten waar het inclusiviteitshaakje zat? Groothuizen gaf toe dat het in deze twee scènes niet nadrukkelijk aanwezig was, maar dat de Molukse cultuur een grote rol speelt in het verhaal middels de achtergrond van zowel Roy als Felix.

 

De in Havanna geboren Alicia Muñoz Reyes kwam als zestienjarige naar Nederland en verwerkte een persoonlijke gebeurtenis -haar afwezigheid bij de dood van haar moeder- tot het scenario van de korte film Farolito. Muñoz werkte speciaal voor deze gelegenheid een emotionele scene uit, waarin Liliana de Vries en Nick Livramento Silva een Latijns-Amerikaanse en in Nederland opgegroeide broer en zus die, gedreven door schuldgevoelens en na vijf jaar elkaar niet te hebben gezien, samenkomen om het huis van hun recent overleden moeder te legen. De magische aanwezigheid van de moeder is voelbaar in het huis wat Miguel en Dalia dwingt om een conflict uit het verleden uit te spreken. Het is een scène vol onuitgesproken maar heftige emoties, met een voor de zaal herkenbare situatie. Universeel en toch ook cultureel ingestoken, legde Alicia uit. Het verhaal bevat spirituele elementen vanuit de Latijns-Amerikaanse cultuur zoals de aanwezigheid van de overleden moeder. Deze uit zich in de teksten van de kinderen, die op deze momenten de geest van hun moeder in henzelf terugvinden. Alicia legt uit dat je vanuit een Westers perspectief dit zou kunnen interpreteren als de opvoeding die de kinderen is bijgebleven en hen heeft gevormd tot de mensen die zij zijn geworden.


Maud Wiemeijer presenteerde haar scenario voor de serie Cult, over de jonge, populaire activistische vlogger Sam. Wanneer hij zich realiseert hoeveel macht hij heeft over zijn fans, ontpopt zijn fanbase zich tot een moderne sekte met hem aan het hoofd. Zijn manipulatieve beste vriendin Simone leidt hem tot het uiterste als sekteleider. Zo ver dat Sam het zelf niet meer in de hand heeft. In haar pitch noemde Wiemeijer zeer diverse inspiratiebronnen (van de docureeks Wild Wild Country tot de fanschare van Lady Gaga en Justin Bieber). Het verhaal bevindt zich momenteel nog in de prille verkenningsfase, waardoor ook Wiemeijer speciaal voor WRITERSROOM een scène ontwikkelde om haar vraagstuk te kunnen onderzoeken. Zij liet deze scène twee keer opvoeren, maar met een belangrijke variatie. Want werkt het gegeven over een social influencer die door een beste vriend verleidt wordt tot het stichten van een sekte het best als de een ’n man is en de ander een vrouw, of werkt het omgekeerd juist beter? Voor het publiek bleek geen van beide gevallen een uitgemaakte zaak – het kan allebei geloofwaardig zijn, maar de motieven moeten wel duidelijker naar voren komen en zullen wellicht verschillen. Volgens Wiemeijer is het omdraaien van de rollen sowieso een grote balanceeract, met de missie om stereotypering uit de weg te gaan. Het voorbeeld van het laatste seizoen van House of Cards wordt aangehaald – waarom mis je toch Kevin Spacey, is dat omdat Claire Underwood als vrouw toch als dienstbaar aan haar man wordt gezien?


In de afsluitende borrel konden de discussies worden voortgezet, en daarna vertrokken de drie scenaristen met ieder een stapel post-its met feedbackpunten. Alicia Muñoz Reyes kreeg verreweg het meeste huiswerk mee: in de zaal gingen al veel stemmen op om haar beoogde vijftien minuten-film uit te bouwen naar speelfilmlengte.

Bekijk hier alle foto’s (foto’s: Lisa Zilver)
Heb je een vraag of input? Laat het ons weten via het feedback formulier.