Louis Andriessen
82, 1 juli
Nederlandse componist. Zoon van componist Hendrik en broer van componist Jurre Andriessen. In een necrologie noemde NRC Louis ,,’s lands grootste componist sinds Jan Pieterszoon Sweelinck (1562-1621)”. Ex-student van Luciano Berio was een vernieuwer van de muziekpraktijk in Nederland, bijvoorbeeld als initiatiefnemer van de Aktie Notenkraker (eind jaren 60) en als mede-auteur van de revolutionaire opera Reconstructie (samen met Reinbert de Leeuw, Peter Schat, Jan van Vlijmen, Misha Mengelberg en de schrijvers Hugo Claus en Harry Mulisch, 1969). Grondlegger van de zogeheten Haagse School was ook een invloedrijk filmcomponist, te beginnen met de soundtrack van The Family (Lodewijk de Boer, 1973). Ook schreef hij scores voor de speelfilm Golven (Annette Apon, 1982), de korte films The New Math(s) (samen met Michel van der Aa; Hal Hartley, 2000), Zinc Garden (Michiel van Bakel, 2004), Xenia (Anna Lange, 2007) en Locus Pocus (Anna Lange, 2011), de tv-muziekfilm M is for Man, Music, Mozart (Peter Greenaway, 1991) en documentaires als De plaats van de vreemdeling (Rudolf van den Berg, 1979), De tijd (Johan van der Keuken, 1983) en The Forgotten Space (Noël Burch en Allan Sekula, 2010). Verfilmde opera’s van Andriessen zijn Rosa, A Horse Drama (Peter Greenaway, 1999) en La Commedia (Hal Hartley, 2014). Zijn door Rudy van Dantzig gechoreografeerde ballet Tuin van Eros werd bewerkt voor tv door Jellie Dekker (2004). Composities van Andriessen werden onder meer gebruikt voor de soundtrack van de korte film Requiem (Sjef Lagro, 1986) en van Zurich (Sacha Polak, 2015). Zelf is Andriessen het onderwerp van de documentaires The Road/De weg (Frank Scheffer, 1998), Implied Harmonies (Hal Hartley, 2010) en Imperfect Harmony (Carmen Cobos, 2014) en treedt hij op in documentaires als Mondrian: Mister Boogie Woogie Man (Janice Sutherland, 1995) en The Voyage to Cythera (Frank Scheffer, 1999). Voerde in het filmblad Skrien een correspondentie met hoofdredacteur Pauline Terreehorst.

Fred Bredschneyder
93, 14 september
Nederlands filmredacteur, televisiemaker en operette-expert. Werkte vanaf 1954 voor de KRO, tot zijn VUT in 1985. Was hoofd Filmzaken en initiatiefnemer van het legendarische filmprogramma Voor een briefkaart op de eerste rang. Samensteller van filmcycli van de KRO-televisie van bij voorbeeld Frank Sinatra, Heinz Rühmann, Fernandel, Danny Kaye , Spencer Tracy, Graham Greene, Jan de Hartog en Alfred Hitchcock. Bedacht ook naam, concept en tune van de marionettenserie voor de jeugd Dappere Dodo (1955-69). Hoorde bij de eerste leden van de Kring van Nederlandse Filmjournalisten (KNF), en deed jarenlang als secretaris-penningmeester de hele administratie, waarvoor hem bij zijn afscheid eind jaren 90 het erelidmaatschap verleend werd. Was ook al in de jaren 50 als lid van de kunstredactie van dagblad De Tijd aangesloten bij de voorloper van de KNF, die naar dezelfde naam luisterde, maar dan met een strenge ballotage, waarover hij smakelijk kon vertellen. Regisseur van vier documentaires over de Deltawerken onder de titel Het getij aan banden (1960-62). Schreef al op jonge leeftijd voor verschillende (katholieke) tijdschriften, zoals (Critisch) Filmforum (1952-69) en was ook een vooraanstaand expert op het gebied van de operette. Auteur van het naslagwerk Elseviers grote boek voor Operette en Musical (1972/1989), Operettekwartet (1972), Robert Stolz in Holland (1980), Ik hou van Holland. Een levensbeeld van Joseph Schmidt in feiten, gebeurtenissen en herinneringen (1981), De zingende film (1994) en Meer dan een eeuw operette in Nederland (1995). Co-auteur (met Tony Palmer, Jan Kuis en Theo Stokkink) van De geschiedenis van de lichte muziek in de twintigste eeuw (1977). Publiceerde onder het pseudoniem Herman Uyldert Vorstin van de gospel – Mahalia Jackson (1962). Schreef filmrecensies voor Film Informatie Dienst (FID) en Filmjaarboek. Hoofdredacteur omroepblad Aether (2003-17).

Ursul de Geer
74, 7 december
Nederlands acteur, tv-presentator en theaterregisseur, voluit jonkheer Ursul Philip de Geer. Zoon van kunstschilder Louis de Geer studeerde onder meer andragogie en kwam via het studententoneel terecht bij gezelschap De Nieuwe Komedie. Filmdebuut met een kleine rol in Spetters (Paul Verhoeven, 1980), daarna een wat grotere rol in Ademloos (Mady Saks, 1982). Voorts onder meer in De vierde man (Paul Verhoeven, 1983), De Anna (Erik van Zuylen, 1983), Moord in extase (Hans Scheepmaker, 1984), De gulle minnaar (Mady Saks, 1990), de korte film Popo (Richard Raaphorst, 2008), Black Out (Arne Toonen, 2012) en Bon Bini Holland (Jelle de Jonge, 2015). Te zien in opdrachtfilms als Kleine vrijheid (Boud Smit, 1981), Drie cent per uur (Jacqueline Bakker, 1984), Stilte, ik droom (Miro Andrzejewski, 1985) en NAM over de vloer (Janwillem de Kok, 1986). Speelde ook op tv in Wim T. Schippers’ De dans der vierkanten waarin opgenomen Elly, of het beroemde stuk (Ed Braad en Ellen Jens, 1980) en De lachende scheerkwast (Wim T. Schippers, 1981), maar ook in de series (De eenzame oorlog van) Koos Tak (Theo van Gogh, 1995), Onderweg naar morgen (2006-07) en Danni Lowinski (2013-16). Presentator en samensteller van verschillende tv-programma’s, zoals de talkshow Ursul en het vakantieprogramma ’t Is hier fantasties (1995-2001). Regisseerde een aantal boekbewerkingen voor toneel.

Anton Haakman
87, 11 november
Nederlands schrijver, vertaler, redacteur, fotograaf, cineast, filmcriticus en scenarist. Eindexamen Nederlandse Filmacademie 1967. Schreef filmrecensies voor onder meer Elseviers Magazine, de Tijd, de Volkskrant en filmblad SKOOP, waarvan hij ook enige tijd eindredacteur was. Auteur van de essaybundel, Achter de spiegel, film en fictie (1977). Regisseerde de korte film Roel gaat weg (1970). Maakte samen met regisseur Pieter Verhoeff de tv-documentaire In het voetspoor van Athanasius Kircher (1974). Cameraman van de documentaire Levend verleden/The Past That Lives (over historicus Jacques Presser; Philo Bregstein, 1970). Schreef samen met Jurriën Rood, Cherry Duyns en de regisseur het scenario van de eerste met een Gouden Kalf onderscheiden lange speelfilm, Het teken van het beest (Pieter Verhoeff, 1980). Gastrol als professor in Van geluk gesproken (Pieter Verhoeff, 1987). Redacteur van literair tijdschrift De Revisor (1981-92). Vertaalde vooral uit het Italiaans, bijvoorbeeld werk van Cesare Pavese en Claudio Magris. Weerkerende thema’s in zijn werk zijn spiegels, labyrinten, (gezichts)bedrog en alchemie.

Theo van Haren Noman
103, 6 februari
Nederlands cineast, cameraman en fotograaf. Zijn korte documentaire Een leger van gehouwen steen (1957), waarin verzetsmonumenten en -poëzie worden samengebracht, ontving de eervolle Staatsprijs voor de Filmkunst (altijd bestemd voor een korte film) en werd vertoond in de competitie van Cannes, net als een andere korte film, De gewonde (1966). Het grootste deel van het werk van Van Haren Noman bestond uit opdrachtfilms. Van Haren Noman voltooide in 1939 een opleiding aan de École Technique de Photographie et de Cinéma in Parijs. Na de oorlog begon hij als fotograaf bij het Algemeen Nederlandsch Fotopersbureau (ANEFO) en kwam in 1947 in dienst bij het Polygoonjournaal als leerling-cameraman. Ook werkte hij met regisseur Anton Koolhaas aan de korte documentaire Moeder des Lands (1948). In 1951 richtte Van Haren Noman samen met voormalig Polygoon-collega, Louis van Gasteren jr., een filmbedrijf op onder de naam Spectrum Film. Ze slaagden erin de directeur van chocoladefabriek Van Houten maar liefst 50.000 gulden te laten investeren in een opdrachtfilm over de cacao-oogst in de Britse kolonie Gold Coast, het huidige Ghana. Geen van beide firmanten had veel ervaring, maar Van Haren Noman iets meer dan Van Gasteren, die producent werd naast regisseur Van Haren Noman. Met een klein team en Van Gasterens aanstaande vrouw Mimi (ze trouwden in Accra), reisden ze per auto naar Afrika. Het resultaat was de lange film Bruin Goud (1952) en twee spin-offs, Dwars door de Sahara (1953) enAccra, haven zonder kranen (1953). Tijdens de reis waren de spanningen tussen met name regisseur en producent zo hoog opgelopen, dat er zelfs gevochten werd. Van Haren Noman liet Spectrum Film over aan Van Gasteren, die de naam tot zijn dood in 2016 zou blijven voeren. Tot de latere films van Van Haren Noman horen het fictieproject Gisteren komt nooit weerom… (naar een boek van Meyer Sluyser; 1959), de korte film ’t Was een vreemdeling zeker (Sinterklaas getekend door kinderen; 1962) en talloze opdrachtfilms, zoals Werken aan de samenleving (1964), De krant (1967), Borobodur (1970), Vlucht 216 (1971), Willem Sandberg (1972), De overgangklas (1978) en Studeren… (1980). Onder meer getrouwd geweest met journaliste en omroepster Jeanne Roos. Vader van filmmaker Eric van Haren Noman.

Kees Hin
83, 4 oktober
Nederlands filmmaker. Zoon van cineast Jan Hin. Winnaar in 1985 van de L.J. Jordaanprijs voor zijn (toen al zeer grote) gehele oeuvre, dat in ieder geval kwantitatief zijn weerga niet kent in Nederland. Voornamelijk beschouwende, als een gedicht naar een vorm zoekende documentaires, vaak met een kunstzinnig onderwerp, bij voorbeeld voor de tv-rubriek Beeldspraak. Werkte veel samen met scenarioschrijver K. Schippers, componist Otto Ketting en researcher Sandra van Beek. Enkele lange speelfilms: Soldaten zonder geweren (1985), Het schaduwrijk (1993) en Woyzeck – een man wordt moordenaar (2005). Maakte de Filmacademie niet af, maar werd camera-assistent bij Makkers, staakt uw wild geraas (Fons Rademakers, 1960) en Het mes (Fons Rademakers, 1961) en later regieassistent van zijn leermeester Bert Haanstra, onder meer bij Zoo (1961) en Alleman (1963). Eerste eigen korte documentaire: Onderaards (1965), in opdracht van de Nederlandse Aardolie Maatschappij. Een greep uit zijn rond de 120 documentaires: Cri-tick (1967), Gas voor Muggenbeet (1970), Een geschenk is de drager van een boodschap (1971), Er zijn nog Zeeuwen (1972), Albert Vogel en Couperus (1973), Den Biesbos (1973), Portret van de uitgever Geert van Oorschot (1974), Ger van Elk (1974), Jan Hanlo en zijn onderwerpen (1974), De Dikke Van Dale (1974), Leve het geld, weg met de mensen (samen met filmcollectief De Rode Lantaren; 1974), De zintuigen van Jan G. Elburg (1975), Naar aanleiding van een krantebericht (samen met Jonne Severijn en Rolf Orthel, 1975), De sonnetten van Jan Kal (1975), de simultaan vertoonde Vijf films van niks (1975), Armando en het gevecht (1976), De ui (1976), Jan Roeland en de tafel (1976), N.V. Walt van Praag en de toren naar de hemel (1976), Roodkapje verteld door 160 Nederlanders (1976), De gevoelige plaat (over de fotocollectie van Merkelbach; 1976), Marga Minco en de vragen (1977), Naar aanleiding van een dagboek (1977), De Nieuwe Gemeenschap en het ideaal (1977), Pierre Kemp en het huis op nr. 17 (1977), De salon van het verdriet (1978), Het archief (1979), Grootstad (1980), Lichtval (1983), Het theater van het geheugen (1982), Sublieme momenten (1985), Na de Jodenvervolging…beelden van een nieuwe generatie (1985), Leven of theater (over Charlotte Salomon; 1987), Een wolk van groen (over De Groene; 1990), Ghatak (samen met Peter Delpeut, Heddy Honigmann en Marc-Paul Meyer; 1990), Huishoudens van steen (1991), Volharding (1994), De zon heeft alles gezien (1994), De Wallers (over filmjournalisten Ellen en Gerry Waller; 1994), de video-installatie Theresienstadt – film of waarheid (samen met Sandra van Beek, 1995), Broken Circle (1998), Een taal met een vreemde (1998), De laatste dagen van het atelier Frans van de Staak (2002), Gedichten uit zee – Zomerzee (2003), Hommage to Simon Field (2004), De schilderkunst (over Vermeer; 2005), Divine Excess (2005), Jaap Hillenius, poging om dichterbij te komen (2006), De match (2008), De boomgaard/Find the Orchard (samen met Patrice Kennedy, 2009), De beslissing van Wim Maljaars (samen met Sandra van Beek, 2011), Het scherpe oog van Aat Veldhoen (2011) en De fietser (2018). Kort tv-drama onder meer Het vieze hondje (naar Jan Hanlo; 1968), De vraag op het antwoord (naar Pessoa; 1981), De laatste reis (over componist Matthijs Vermeulen; 1987), Zaanse nachten (1999), Frans! Monument voor een filmmaker (in de trant van Frans van de Staak; 2002), de dansfilm Dancing across the Water – Meissie, meissie (2002) en Cinéma invisible – Het boek (2005). Zijn werk vormde het onderwerp van de film Herberg van het geheugen (Barbara den Uyl, 2015). In 2016, bij de overdracht van Hins filmarchief aan EYE, verscheen Sandra van Beeks monografie De 250 filmblikken van Kees Hin. Vervulde talloze bestuursfuncties in Nederlandse filmwereld, onder meer bij Film International/International Filmfestival Rotterdam, (Nederlands) Filmmuseum/EYE en Productiefonds (voorloper van het Filmfonds). Vader van editor Barbara Hin, voor wie hij de door haar geregisseerde korte film Door de muur (1990) monteerde. Leven, een droom. Zeven manieren om afscheid te nemen (2021) regisseerde Hin samen met Diego Gutiérrez. De première vindt plaats tijdens de 41e editie van het Nederlands Film Festival.

Ot Louw
75, 21 januari
Nederlands editor. Kreeg in 1992 een Gouden Kalf, toen nog een (wisselende) vakprijs voor zijn montagewerk in de voorafgaande vijf jaar. Onverstoorbare steunpilaar van de speelfilms van Theo van Gogh, Dave Schram & Maria Peters, Hans Hylkema en Rita Horst, maar ook van de tv-programma’s van Kees van Kooten en Wim de Bie en items in de klassieke VPRO-programma’s Het Gat van Nederland en Diogenes. Werkte graag voor rebellen en buitenstaanders. Eindexamen Nederlandse Filmacademie 1969 (montage en geluid). Onder meer werkzaam bij de Film- en Fotodienst van de Nederlandse krijgsmacht en bij de filmdienst van de Koninklijke Marine, bij de stichting Film en Wetenschap en (vanaf 1973) bij de NOS. Sinds 1985 eigen montagebedrijf, Het Materiaal, dat onder meer beschikte over een imposante zelf verzamelde ‘sound library’. Monteerde speelfilms als De mannetjesmaker (Hans Hylkema, 1983), Het veld van eer (Bob Visser, 1983), Gat in de grens (Froukje Bos en Ruud Schuitemaker, 1984), De kkkomediant (Casper Verbrugge, 1986), Van geluk gesproken (Pieter Verhoeff, 1987), De papegaai (Hans Hylkema, 1988), Romeo (tevens geluid; Rita Horst, 1990), Mevrouw Ten Kate en het beest in de mens (tevens mixage; Casper Verbrugge, 1991), De zondagsjongen (Pieter Verhoeff, 1991), Oeroeg (Hans Hylkema, 1993), Wildgroei (Frouke Fokkema, 1994), 06 (Theo van Gogh, 1994), De tasjesdief (Maria Peters, 1995), Brylcream Boulevard (samen met Ludo Troch; Robbe De Hert, 1995), Gouden Kalfwinnaar Blind Date (Theo van Gogh, 1996), De pijnbank (Theo van Gogh, 1998), Somberman’s actie (Casper Verbrugge, 1999), Kruimeltje (Maria Peters, 1999), Baby Blue (Theo van Gogh, 2000), Ik ook van jou (Ruud van Hemert, 2001), Pietje Bell (Maria Peters, 2002), Pietje Bell II: De jacht op de tsarenkroon (Maria Peters, 2003), Kameleon 2 (Steven de Jong, 2005), Afblijven (Maria Peters, 2006), Timboektoe (Dave Schram, 2007), Radeloos (Dave Schram, 2008), Lover of loser (Dave Schram, 2009), Sinterklaasjournaal: De Meezing Moevie (Rita Horst en Dennis Bots, 2009), Sonny Boy (Maria Peters, 2010), Iep! (‘Ellen Smit’ alias Rita Horst, 2010), Razend (Dave Schram, 2011), Stuk! (Steven de Jong, 2014), Fataal (Jesse Bleekemolen, 2016) en Spaak (Steven de Jong, 2017).
Tot de door Louw gemonteerde korte films behoren Surprise Surprise (tevens setgeluid; Thijs Ockersen, 1969), De tovenaarsleerling (Marion Bloem, 1986), Tamar (Agna Rudolph, 1986), Gouden Kalfwinnaar Requiem (Sjef Lagro, 1986), Vreemde eend in de bijt? (Hans Hylkema, 1986), Geld of je leven (Ruud Schuitemaker, 1986), Taxi in de nacht (Floor Foelkel, 1988), Mama’s proefkonijn (Monique van de Ven, 1996), Groovemasters (Brian Meijer, 1996), Vrijmarkt (Hans Hylkema, 1997), De dertiende (Hany Abu-Assad, 1997), Zoete regen/Switi alen (Kay Mastenbroek, 1998), His Master’s Voice/Their Master’s Voice (Hans Hylkema, 2008) en Convoi Exceptionnel (Genio de Groot, 2019).

Belangrijkste door Louw gemonteerde documentaires: Wie als meisje geboren is, wordt toch nooit een jongen (tevens setgeluid; Nouchka van Brakel, 1971), Anton Mussert (Paul Verhoeven, 1971), Sam Fuller and The Big Red One (Thijs Ockersen, 1979), het tweeluik Uit de schaduw van de mannen (Trix Betlem, 1985), Gezocht: lieve vader en moeder (Agna Rudolph en Sarah Marijnissen, 1987), Gouden Kalfwinnaar De wording (Cherry Duyns, 1988), De zoete delta (Joost Seelen, 1990), Gelati (Netty van Hoorn, 1990), De laatste sessie (Hans Hylkema, 1991), Jaar één – Alan Reeve na dertig jaar opsluiting (Joost Seelen, 1993), How the Hell Did They Survive (Betlem, 1993), Op de fiets naar Hollywood (tevens mixage; Willem Thijssen en Robbe De Hert, 1993), De vermisten (tevens setgeluid; Betlem, 1994), Doarp (tevens mixage; Henk Penninga, 1995), Mene tekel (Pieter Fleury, 1997), De tijd de stroom (Petra Lataster-Czisch en Peter Lataster, 1999), De 10 geboden – Het beloofde land (John Appel, 2000), De 10 Geboden – God Is My Co-Pilot (Karin Jünger, 2000), Kid Dynamite (Hans Hylkema, 2001), The Making of the Revolution (Katarina Rejger en Eric van den Broek, 2001), Geluk is als glas (Petra Lataster-Czisch en Peter Lataster, 2001), Chin.Ind. – Een leven achter het doorgeefluikje (Yan Ting Yuen, 2001), Brief aan mijn vader (Ricardo Alvarez, 2002), Droomland DDR (Petra Lataster-Czisch en Peter Lataster, 2003), Ald Dyk (Henk Penninga, 2006), Cheesehead Blues (Jan Doense, 2014), Frank Martinus Arion (Cindy Kerseborn, 2014) en Astrid H. Roemer – De wereld heeft gezicht verloren (Cindy Kerseborn, 2015).
Een greep uit de vele tv-films en -series: Liefde voor hout (Jop Pannekoek, 1979), Bruin goud (Jonne Severijn, 1994), Frans en Duits (Orlow Seunke, 1995), Lolamoviola – Achilles en het zebrapad (tevens geluid; Paula van der Oest, 1995), De eenzame oorlog van Koos Tak (Theo van Gogh, 1995), Madelief II (Ineke Houtman en Rita Horst, 1996), Hoe ik mijn moeder vermoordde (Theo van Gogh, 1996), Eine kleine Nachtmerrie (Ate de Jong, 1997), In het belang van de staat (Theo van Gogh, 1997), Au (Theo van Gogh, 1997), De Daltons (Rita Horst, 2000) en Bella Bettien (Hans Pos, 2002).
Alleen setgeluid bij onder meer Kristal (Flip Jansen, 1969) en Op afbetaling (Frans Weisz, 1992). Spreekt in de documentaire De magie van de montage (John Appel, 2015). In zijn vrije tijd gedreven filatelist, bierconnaisseur, genealoog, fotograaf en verzamelaar.

Aat Nederlof
50, 12 april
Nederlands acteur. Broer van actrice en scenarioschrijver Joan Nederlof. Een van de eerste acteurs in Nederland met het syndroom van Down. Speelde in de korte film Tadzio (Frans Franciscus en Erwin Olaf, 1992) en vertolkte een bijrol in Oude Tongen (Gerardjan Rijnders, 1994). Vooral actief in het theater en voor televisie, in series als Iris (Nouchka van Brakel, 1992), 12 steden, 13 ongelukken (Willem van de Sande Bakhuyzen, 1992), Medisch Centrum West (Guido Pieters, 1994), Hertenkamp (Pieter Kramer, 1998), een met een International Emmy Award onderscheiden aflevering van All Stars (als aanvoerder van een Duits elftal; Jean van de Velde, 1999), Voetbalvrouwen (Tim Oliehoek, 2008) en Flikken Maastricht (Pieter van Rijn, 2011).

Bram Reijnhoudt
89, 6 juni
Nederlands journalist en filmkenner. Voormalig Grand Sheik van de door hemzelf in 1971 opgezette Perfect Day-tent, de Nederlandse ‘oase’ van Sons of the Desert ofwel de internationale fanclub van Stan Laurel en Oliver Hardy. Onvermoeid promotor en internationaal erkend expert in alles wat met de twee komieken te maken heeft. Sinds 1984 ook uitgever, hoofdredacteur en bijna exclusief auteur van het onregelmatig verschijnende tijdschrift BLOTTO, geheel gewijd aan het werk van ‘de jongens’ en omstreken. Het voorlopig laatste nummer (59), over producent-regisseur Hal Roach, verscheen in december 2020. Richtte in 1968 samen met Gerard Stigter een stichting op voor de vertoning van de, soms door hem verzamelde films van Stan & Ollie, vaak in het kader van zogeheten ‘Leuke Middagen’, in de Amsterdamse bioscopen The Movies of Tuschinski. Organiseerde elke twee jaar in kloosterhotel Rolduc een Europese bijeenkomst van fans. Schreef onder meer Het zoveelste Laurel & Hardy boek, waarvan in 2020 een herziene versie verscheen. Schreef als journalist onder meer voor het ANP, waar hij ook eindredacteur nieuwsdienst was. Rond 1980 ook enige tijd (eind)redacteur van filmblad SKOOP. Sinds 2016 medewerker en vormgever van Thijs Ockersens tijdschrift Film Fun. Vader van distributeur en IMAX-vertoner Berend Reijnhoudt.

Frank Sheppard
70, 5 maart
Oorspronkelijk Amerikaans acteur en zanger, sinds 1986 in Nederland. Vooral in theater actief, met name voor gezelschap Cosmic (Illusion), maar ook op vele andere plaatsen. In films en tv-series vaak kleinere rollen, onder andere in ‘minimal movies’ als Lost in Amsterdam (Pim de la Parra en Paul Ruven, 1989), Let the Music Dance (Pim de la Parra en Paul Ruven, 1990), How to Survive a Broken Heart (tevens dramacoach; Paul Ruven, 1991), Het gelukzalig lijden van Derek Beaujon (middellang; Pim de la Parra, 1991), Van Gogh’s Ear (Tony Garcia, 1992) en The Best Thing in Life (Paul Ruven, 1993). Voorts in het Hongkongse Gwang tin lung fo wooi/Rumbling Sky Dragon Tiger Meeting/China White (Ronny Yu, 1989), De avonden (als G.I.; Rudolf van den Berg, 1989), Modern Crimes (Alejandro Agresti, 1992), de tv-serie De partizanen (Theu Boermans, 1995), Brylcream Boulevard (Robbe De Hert, 1995), An Amsterdam Tale (Dorna van Rouveroy van Nieuwaal, 1999), de tv-serie Leven en dood van Quidam Quidam (Maria Uitdehaag en Robert Wiering, 1999), Win/Win (Jaap van Heusden, 2010), Deal (Eddy Terstall, 2012), Wonderbroeders (Johan Timmers, 2014) en Pak van mijn hart (Kees van Nieuwkerk, 2014). Ook in korte films als De bokser (Camille Verbunt, 1993), Novellen: Jan Willem Goes Bijlmer (voor tv; Elbert van Strien, 1999), de eindexamenproductie Schemeren (top-billed; Jenneke Boeijink, 2007), Caresse (Jim Taihuttu, 2010), The Palace (Ruud Satijn, 2010) en de eindexamenfilm Broker (David-Jan Bronsgeest, 2015). Stem van het titelpersonage in de documentaire Mister Soul: A Story about Donny Hathaway (David Kleijwegt, 2020). Laatste filmrol in de documentaire The Photograph (Sherman De Jesus, 2021). Voor hij naar Nederland kwam, was Sheppard onder meer actief als privédetective en acteerde hij in films als Kill Squad (Patrick G. Donahue, 1982), Fright Show (segment Jeffrey Baker, 1985) en Johnnie Mae Gibson: FBI (voor tv; Bill Duke, 1986).

Dore Smit
87, 5 juni
Nederlands actrice, tv-presentator en -omroepster, voluit Theodora Adriana Smit. Speelde een hoofdrol in de korte film Het huis (Louis van Gasteren, 1961) en de lange speelfilm De vergeten medeminnaar (John Korporaal, 1963). Vanaf 1960 veertig jaar lang het gezicht van omroep IKOR, later IKON. Aanvankelijk omroepster, steeds presentator van de inzamelingsrubriek Wilde ganzen. Verliet Amsterdamse Toneelschool voortijdig, vast verbonden aan het innovatieve toneelgezelschap Studio (1956-70). Ook in films als Een stille liefde (René van Nie, 1977), De bende van hiernaast (Karst van der Meulen, 1980) en het korte 4 manieren om je vrouw (Hans van Beek, 1980). Acteerde op tv onder meer in Goede reis (Walter van der Kamp, 1959), Het onvruchtbare huwelijk (Adelheid van der Most, 1965), de series Memorandum van een dokter (Peter Holland, 1965), De klop op de deur (Peter Holland, 1970) en De Kris Pusaka (Bram van Erkel, 1977) Onvoltooid verleden (Bram van Erkel, 1981), De moeder van David S. (Ruud Keers, 1982), Opzet of ongeluk/De patiënte (Frits Butzelaar, 1986) en Het stille land (Jan Keja, 1993). Weduwe van acteur Erik Plooyer.

Ingeborg Uijt den Bogaard
90, 12 april
In het huidige Indonesië geboren Nederlands actrice, ook vermeld als Ingeborg Uyt den Boogaard en in andere spellingsvarianten. Eindexamen Amsterdamse Toneelschool rond 1951. Recentelijk te zien als mevrouw Ten Cate in De beentjes van Sint-Hildegard (Johan Nijenhuis, 2020). Ook in films als Bezeten – Het gat in de muur/Obsessions (tegenover Fons Rademakers; Pim de la Parra, 1969), Pastorale 1943 (als schooljuffrouw; Wim Verstappen, 1978), Grijpstra en De Gier (Wim Verstappen, 1979), de eindexamenfilm Het bewijs (Hans Scheepmaker, 1980), Ciske de Rat (als schooljuffrouw; Guido Pieters, 1984), De tasjesdief (Maria Peters, 1995), Kruimeltje (Maria Peters, 1995), Tussenland (Eugenie Jansen, 2002), Pietje Bell II: De jacht op de tsarenkroon (Maria Peters, 2003), Afblijven (Maria Peters, 2006), Kicks (Albert ter Heerdt, 2007), Homies (Jon Karthaus, 2015) en de korte film Nightingale (Jasper de Bruin, 2020). Stem van de fee Merryweather/Mooiweertje in de tweede Nederlandse nasynchronisatie (1995) van de Disney-tekenfilm The Sleeping Beauty/Doornroosje (Clyde Geronimi, 1959) en van oma Willemina/Grandma Georgina in Charlie and the Chocolate Factory/Sjakie en de Chocoladefabriek (Tim Burton, 2005). Ook veel hoorspelen en televisie, bij voorbeeld De kleine waarheid (Willy van Hemert, 1971), Swiebertje (Peter Holland, 1973), Zeg ‘ns AAA (Nico Knapper, 1983-85), Verhalen van de straat (Marleen Gorris, 1993) en de telefilms De belager (Dana Nechushtan, 2000) en De laatste reis van meneer Van Leeuwen (Hanro Smitsman, 2010), alsmede de series Rozengeur & Wodka Lime (als Margaretha van Woensel; 2002-03), Malaika (2013) en B.A.B.S. (Rita Horst, 2017).

Wim van der Velde
92, 24 september
Nederlands filmmaker. Regisseur van documentaires en opdrachtfilms, in de trant van de zogeheten Hollandse documentaire school van de naoorlogse wederopbouwperiode (1945-65). Richtte na een studie aan het Centro Sperimentale di Cinematografia in Rome samen met Jan Schaper de productiemaatschappij Trosfilm op, vernoemd naar een van zijn eerste films, de fictiefilm Tros (1956). Enkele jaren in dienst van VPRO-televisie (1961-65). Oogstte veel lof voor Stervende taal (1957) over het gebarentaalsysteem van Van Beek en voor het door Bert Haanstra geproduceerde Niet genoeg/Not Enough (in opdracht van de OECD; 1969). Begonnen als assistent van Bert Haanstra, bijvoorbeeld bij Spiegel van Holland (1951) en Oscarwinnaar Glas (1958) en van Fons Rademakers bij zijn speelfilmdebuut Dorp aan de rivier (1958). Scenarioschrijver van Slaet opden trommele (Mannus Franken, 1952). Regisseerde onder andere Volle kracht… (tevens montage; 1956), Wil om te winnen (1960), Polders voor industrie (1961), Vrije vaart (1963), Wedloop om morgen (1964), Ruimte voor miljoenen (1965), Een wand (1968), Voorbij het verleden (1972), De beste van de klas (1976), Taffeh (1979), Children of Ghana (samen met Bert Haanstra, 1988), Jeugdmusea – Fietsen kan geen kwaad (1991) en Le Quattro Stagioni (samen met Anton van Munster, 1992). Monteerde Quartet (Anton van Munster, 1986). Vormde met Rens Groot en Hans Klap het driemanschap dat de directie voerde van de Nederlandse Filmacademie (1978-87). Lid van ad-hoc jury (met Jan Vrijman en Ellen Waller), die in 1983 het Gouden Kalf toekende aan Hans – Het leven voor de dood (Louis van Gasteren, 1982).

Bram van der Vlugt
86, 19 december
Nederlands acteur. Broer van autojournalist Fred van der Vlugt. Eindexamen Amsterdamse Toneelschool (1961), Louis d’Or voor zijn rol als Niels Bohr in het stuk Kopenhagen (bij het Noord Nederlands Toneel; 2001). Speelde onder meer bij toneelgroepen Studio en Sater. Meest bekend van tv-rollen, bij voorbeeld als Dr. Finlay in de serie Memorandum van een dokter (Peter Holland, 1963) en als Sinterklaas bij de landelijke intocht (1986-2001) en in Het Sinterklaasjournaal (2001-10). Enkele grote filmrollen, bij voorbeeld in Pervola, sporen in de sneeuw (Orlow Seunke, 1985), Familie (Willem van de Sande Bakhuyzen, 2001) en in het Vestdijk-tweeluik Pastorale 1943 (Wim Verstappen, 1978) en Het verboden bacchanaal (Wim Verstappen, 1981). Filmdebuut in Alle dagen feest (segment Orlow Seunke, 1976). Ook in films als De stilte rond Christine M. (Marleen Gorris, 1982), Knokken voor twee (Karst van der Meulen, 1982), De smaak van water (Orlow Seunke, 1982), Flodder in Amerika! (Dick Maas, 1992), Filmpje! (Paul Ruven, 1995), De gouden swipe (Steven de Jong en Alex Bordewijk, 1996), Gordel van smaragd (Orlow Seunke, 1997), Kees de Jongen (André van Duren, 2003), Anubis en de wraak van Arghus (Dennis Bots, 2009), Oorlogsgeheimen (Dennis Bots, 2014), Pak van mijn hart (Kees van Nieuwkerk, 2014), Het verlangen (Joram Lürsen, 2017) en Rundfunk: Jachterwachter (Rob Lücker, 2020). Ook in de korte films Het tuinfeest (Trudy van Keulen, 1977), Femme fatale (top-billed; Inge Calame van Alphen, 1987), Misschien later (Moon Blaisse, 2010) en de reeks Pim (Orlow Seunke, 1983). Van der Vlugt speelde Sinterklaas in de films Pietje Bell (Maria Peters, 2002), Sinterklaasjournaal: De Meezing Moevie (Dennis Bots en Rita Horst, 2009), Bennie Stout (Johan Nijenhuis, 2011), De brief voor Sinterklaas (Lucio Messercola en Jelle Kleinhesselink, 2019) en De Grote Sinterklaasfilm (Messercola, 2020). Op tv onder veel meer in de series Klaverweide (1975), Oorlogswinter (als de dominee; Aart Staartjes, 1975), Sil de Strandjutter (Bob Löwenstein, 1976), De fabriek (Andrew Wilson, 1981-82), Herenstraat 10 (John van de Rest, 1983-84), Willem van Oranje (als Marnix van St. Aldegonde; Walter van de Kamp, 1984), Dossier Verhulst (Andrew Wilson, 1986-87), Medisch Centrum West (1991-94), Unit 13 (1996-99), Keyzer & De Boer, advocaten (2005-08), Moordvrouw (2013-14) en Dokter Deen (2016-18), alsmede de tv-films Gebroken rood (Eric Oosthoek, 2004), De Kroon (als premier Kok; Peter de Baan, 2004) en Nooit te oud (Pollo de Pimentel, 2013). Stemacteur in de jeugdserie Alfred J. Kwak en verschillende Nederlandse versies van Disney-films. Vader van model, presentatrice en zangeres Marijne van der Vlugt.

Dolf de Vries
83, 5 december
Nederlands acteur en schrijver, voluit Adolf de Vries. Speelde rollen in films van bevriend regisseur Paul Verhoeven, bijvoorbeeld als de student die in Leiden bleef in Soldaat van Oranje (1977) en de notaris in Zwartboek (2006). Filmdebuut in Turks fruit (Paul Verhoeven, 1973). Verder in films als Max Havelaar (Fons Rademakers, 1976), Het debuut (als de vader van Marina de Graaf; Nouchka van Brakel, 1977), Te gek om los te lopen (Guido Pieters, 1981), Hoge hakken, echte liefde (Dimitri Frenkel Frank, 1981), als de vermoorde boetiekeigenaar in De stilte rond Christine M. (Marleen Gorris, 1982), De vierde man (als dr. De Vries; Paul Verhoeven, 1983), Het bittere kruid (Kees van Oostrum, 1985), de korte film Opoe is op bezoek (Willeke van Ammelrooy, 1985), Vroeger is dood (Ine Schenkkan, 1987), Ava & Gabriel – Un historia di amor (Felix de Rooy, 1989), Intensive Care (Dorna X. van Rouveroy, 1991), De bunker (Gerard Soeteman, 1992), Milo (Berend en Roel Boorsma, 2012) en de korte films Tot de dood ons scheidt (top-billed; Robert van Halteren, 2016) en Het begin en het einde (Wessel van Wanrooij, 2019). Ook veel televisie, zoals de series Dossier Verhulst (1986-87) en Onderweg naar morgen (1994-97). Auteur van ruim veertig, doorgaans goed verkochte (reis)boeken.

Guus van Waveren
88, 11 juli
Nederlands televisieregisseur. Maakte tal van kunstprogramma’s voor NTS/NOS, zoals Cees van Edes filmrubriek Cinevisie (1976-84) en Cinemagazine. Daarnaast regisseur van documentaires, waarvan enkele ook op festivals en in filmtheaters terechtkwamen: De spookschrijver (over Jacques van Tol; 1994), Ducktators (over propaganda-animatiefilms tijdens de Tweede Wereldoorlog; 1998), Verliefd op de musical (over producent Piet Meerburg als Nederlands musicalpionier; 2002), Paul Driessen – Inside Out (2002), Anthon Beeke, van slagersjongen tot grafisch ontwerper (2011) en Draaien altijd maar draaien (over cameraverzamelaar Gé Aarts; 2012). Schreef en regisseerde ook enkele dramaproducties, bij voorbeeld Even naar het feest (1980), Liefde in rhythme (1993) en Een tot nu toe onvervuld verlangen. Opgeleid als graficus werkte hij aanvankelijk als reclametekenaar. Vanaf 1962 in dienst bij de NTS als cameraman en opnameleider, en na een kort intermezzo als maker van reclamespots, tussen 1967 en 1994 als huisregisseur.

Camiel Zwart
40, 8 mei
Nederlands producent en filmmaker. Zijn korte dansfilm Perron 13 (ook scenario en productie, 2015) in de serie Point Taken won prijzen op verschillende internationale festivals. Studeerde in 2006 af aan de Nederlandse Filmacademie (regie documentaire) met AMEN, een portret van gereformeerde meiden. Daarna richtte hij samen met jaargenoot Sanne Cousijn het productiehuis Blackframe op, dat onder meer de webserie De meisjes van Thijs (vaak ook montage; Joris van den Berg en Camiel Zwart, 2010-13) produceerde. Andere producties van Blackframe zijn de dansfilms Mother’s Balls (Catherine van Campen en Ottilie Maters, 2018) en Otherland (Jan Pieter Tuinstra en Keren Levi, 2018), alsmede de korte jeugdfilm Pien (Joris van den Berg, 2011), de korte film Skins in de polder (Vincent Fitz-Jim, 2011) en de documentaires Sarah’s nacht (Anne Kleisen, 2012), Een enkeltje Bussum (Renée Wilna Span, 2011) en Het mooiste komt nog (tevens scenario, montage en camera; Renée Wilna Span, 2014). Zelf regisseerde Zwart de dansfilms Momentum (tevens montage; 2011) en in Italië Virgins (tevens montage; 2020), de korte films 0,5 km2 Noord (tevens scenario en camera; 2010), Op eigen benen (tevens scenario; 2010) en Impasse (2012) en de documentaires Together Alone (tevens scenario en camera; 2009), Voltooid verleden tijd (tevens scenario en camera; 2011), On Track (tevens camera en montage; samen met Sanne Cousijn, 2015), Terreur, bron van angst (tevens scenario en camera; 2016), De witte vlucht (teven scenario; 2017) en De schuldmachine (tevens scenario; 2019). Voor Tegenlicht (VPRO) regisseerde Zwart de aflevering Het grijze goud (2014).

Hans Beerekamp

Partners

NPO Vm Nfs diap 1 5xLogo volkskrantVL LOGO LIGGEND COMPLEET 2021 diapLogo NFFLogo DioraphteFonds 21 Logo WIT 01