Wreed geluk. Claus, Vlaanderen & de liefde

De sonore stem van Hugo Claus resoneert in zijn loflied Nu nog, dat wordt voorgedragen door Claus zelf, maar ook door zijn Vlaamse kompanen als Roger Raveel, Jeff Geeraerts, Pjeroo Roobjee, Jan Decleir, Fred Bervoets en door zijn broer Odo. De stemmen worden meer dan eens dooreen gemengd en zo ontstaat een gemeenschappelijk verhaal van mannen die liefde voor de kunst, voor welbespraaktheid, de lust en het leven deelden. Ze hebben macht over hun woordenschat, net als Claus dat had. De geïnterviewden halen herinneringen op aan hun overleden vriend, komen met anekdotes die de 'veelkantige' persoonlijkheid en passies van België's beroemdste schrijver, dichter en markant vivant duiden. Ze spreken hun bewondering uit over de levenslustige Claus ('Je ruikt de kut in de gedichten') en doen een enkele uitspraak over zijn zelfgekozen einde ('Tegen beter weten in hoopte ik dat hij het niet zou doen'). En hoewel Hugo Claus centraal staat, zeggen de geïnterviewden net zo veel over zichzelf.