Times Like Deese

Met de verkiezing van de eerste zwarte president van de Verenigde Staten als aanleiding reizen filmmakers Thomas Doebele en Maarten Schmidt naar de Mississippidelta om de stemming onder de zwarte inwoners te peilen. Wat weerklinkt er in hun onvergetelijke blues - en in hun huidige raps en hiphop? Is er nog een jubelstemming of overheerst teleurstelling? Niet de grote bluessterren maar eenvoudige muzikanten komen voor het voetlicht, die optreden in een kelder of op een slecht bezocht podium. Hun songs vertellen hoe ze de strijd om gelijke rechten hebben gevoerd, hoe ze op de katoenvelden zwoegden, hoe ze meevochten in oorlogen in Vietnam en Afghanistan en hoe ze als jongeren in de huidige crisis nog altijd een weinig hoopvolle toekomst hebben. De oudere generatie is optimistischer dan de jongere generatie. Een jonge rapper zingt cynisch: ‘The president is black, but the plan stays the same.’ Maar de oude blinde Morris Cummings, die weet hoe jong het verleden is, houdt hoop voor zijn kinderen en kleinkinderen: ‘Mr. Obama, please don’t give up on the dream.’