Sutrapeze

In de huiskamer van Sue Brent heerst stilte. Op haar ademhaling, het kraken van een touw en het glijden van huid op kledingstof na. In het midden van de kamer, centraal tussen vloer en plafond, werkt ze haar dagelijkse, sierlijke trapezeritueel af. De camera pikt telkens een fragment van haar beheerste bewegingen op; een gedeelte van een gespierd, gestroomlijnd been, een gespannen touw, een deel van haar gezicht. Of we zien juist Sue's point of view, als ze hangend uit het raam of naar het plafond kijkt. Flitsen van een piano, de bank bij het raam en een houten vloer. Aan de muren hangen beelden van vroeger tijden, toen Sue niet in huis aan haar trapeze vloog, maar over de straten van Londen. Pim Zwier, die al meerdere korte, kunstzinnige documentairefilms maakte, laat de camera het verhaal vertellen, heel dicht op de huid van de danseres in de lucht, soms zelfs aan haar vast.