|
Poco Mosso
Documentaire portretteert de leden van de volleybalclub, waarvan de regisseuse al jaren lid is. Opvallend is dat alle leden min of meer onvrijwillig buiten het arbeidsproces zijn geplaatst. Dit geldt zowel voor de 'oude garde' van rond de 55 jaar, als voor de 'nieuwe lichting' van veertigers. De film laat zien hoe elementen als onzekerheid, je laten leven door normen van buitenaf en het pas laat gegroeide besef van de invloed van opvoeding en tijdsgewricht een belangrijke rol hebben gespeeld in ieders levensloop. Poco Mosso schetst een tijdsbeeld van een met calvinisme doordrenkte samenleving. De geportretteerden leven allen een rustig bestaan in de luwte van het drukke gewoel van de samenleving: een 'Poco Mosso', de muziekterm voor 'enigszins levendig'.
|