Oorlogsrust

Mevrouw Boon wordt naar een verzorgingstehuis gebracht. Ze kan niet meer alleen wonen en haar oorlogsherinneringen uit het Jappenkamp bepalen haar leven steeds meer; ze heeft duidelijk last van een kampsyndroom. Het jonge, deels allochtone personeel begrijpt niet goed wat er aan de hand is en weet maar weinig van de geschiedenis waarin mevrouw Boon leeft, waardoor ze onversneden racistische uitspraken debiteert. Het wordt erger als mevrouw Cohen als nieuwe bewoonster arriveert, een jodin die Auschwitz overleefde. En zij zijn niet de enigen in het tehuis met een 'oorlogsverleden'. Zo is er de communist Vanter, die zeker 'weet' dat een andere bewoner, Halm, fout is geweest in de oorlog. En dan is er nog een Bosnische man die W.O. II meemaakte en in 1992 in Sarajevo betrokken raakte bij de beschietingen van de stad. Al deze 'bejaarden' raken met elkaar in conflict en voeren hun eigen oorlog. Ze vechten voor de erkenning van hun leed en ze kunnen het moeilijk verkroppen dat met name de personeelsleden, maar ook eigen kinderen, geen historisch besef hebben.