Het jaar 2602

Een twintigtal Nederlanders laat zich in de eigen huiskamer interviewen over hun kindertijd in een jappenkamp. De leeftijd van toen staat bij hun naam. Sommigen herinneren het zich tot in het kleinste detail ('Mijn vader had nog een stukje brood in zijn hand met leverworst erop'), anderen spreken met een lach, de meesten hebben ook goede herinneringen. De getuigenissen zijn chronologisch gemonteerd, waarbij de uitspraak van de een wordt aangevuld met een voorbeeld van een ander. Zo zijn deze verhalen vanuit kinderperspectief even persoonlijk als eensluidend, hoe zij allen van kinderen uit de heersende klasse in een paradijselijke omgeving verwerden tot ontheemde, ondervoede kinderen, met lijken op het netvlies. Toch vertellen de ex-kampgevangenen zonder zichtbare emotie over de gebeurtenissen, die naarmate de verhalen vorderen steeds gruwelijker worden. De verhalen zijn doorsneden met archieffilms uit de - idyllische - Indische kindertijd en met propagandafilms uit het Japanse jaar 2602 (1942 in onze jaartelling).