Golestan, de Rozentuin

De Iraanse Hassan verliet 25 jaar geleden, na de komst van Khomeini, zijn vaderland. Omdat hij nog steeds niet terug durft te gaan, stuurt hij regisseur Sabine König naar Iran. In een boekje heeft hij tekeningen en korte teksten gemaakt, bestemd voor belangrijke mensen uit zijn jeugd, zoals zijn beste vriend, de dichter Jafar. Golestan beschrijft hoe König deze mensen zoekt, vindt en vraagt naar hun interpretaties van de tekeningen. De reacties lopen uiteen van oprechte vreugde en melancholie ('Hij vroeg me altijd hetzelfde gedicht voor te dragen') tot onbegrip over de missie ('Wat moeten die mensen met zijn herinneringen?') en bedekte verwijten over zijn vlucht ('Als ik al moet lijden, dan liever hier'). König laat ruimte voor toevallige ontmoetingen en onverwachte verhalen, zoals het bijna terloops vertelde en daarom des te schrijnender relaas van Jafars moeder over haar gesneuvelde zoon. Beelden van een met mensen beladen oude Dodge vormen de rode draad in de film, waarin op subtiele wijze de wonden van een geteisterd volk zichtbaar worden gemaakt.