Een jaar of minder

Vanaf het begin van haar ziekte houdt filmmaker Puck de Leeuw een videodagboek bij. Aan het begin van dit intieme zelfportret krijgt ze bij een röntgenfoto de diagnose te horen: kleincellig longcarcinoom. Longkanker. De arts: 'Binnen een jaar zal het waarschijnlijk wel afgelopen zijn.' We zien vervolgens De Leeuw thuis, bijgestaan door de thuiszorg en behulpzame vrienden, buren en familieleden, en in het ziekenhuis. De Leeuw viert haar laatste, achtenveertigste verjaardag en schroomt niet te filmen hoe ze hulp krijgt bij plassen en ruziemaakt met vrienden. Ze zoekt steun bij een helderziende vriendin, die haar aura tekent, en bij een alternatieve arts, die suggereert dat het toch geen kanker is. Ze reageert met berusting, ironie, verdriet, zelfspot, angst, woede, hoop en wanhoop op haar naderende einde. Ze beschrijft de lichamelijke aftakeling, maar vooral haar geestelijke reactie, die vorm krijgt in het dagelijks branden van een kaarsje voor zichzelf. Wenste ze daarbij eerst nog beterschap, later wenst ze alleen een dag zonder pijn.