Corneille, Martineau, Sierhuis Schilderen is mijn zuurstof

Remco Campert leest voor uit zijn roman Het satijnen hart (2006), over een kunstschilder die de ouderdom als een loden last ervaart. Deze documentaire geeft een portret-in-drievoud van de kunstenaar als oude man. Corneille, Anton Martineau en Jan Sierhuis maakten ooit naam met de befaamde Cobrastijl. Ze zijn nog actief, maar de jaren wegen zwaar. Martineau schildert vol vitaliteit een weelderig naakt, maar de verkoop verloopt moeizaam: 'Ik blijf doorgaan, al moet ik met schoensmeer en tandpasta verder schilderen'. Het werk van Sierhuis daarentegen verkoopt als warme broodjes, al doet hij er op een vernissage niet gewichtig over. De schilders laten hun schilderijen liever voor zich spreken, halen herinneringen op aan de Tweede Wereldoorlog en bezoeken plekken die verbonden zijn met Vincent van Gogh. Over hun nagedachtenis maken ze zich niet te sappel. Corneille: 'Ik ben er zeker van dat mijn schilderijen de tijd zullen doorstaan.'