Ondertitel: 'een studie naar de randvoorwaarden van pareidolie'. Pareidolie, van het Griekse para (naast) en eidolon (beeld), wordt gedefinieerd als 'De geneigdheid van het brein in toevallige structuren betekenisvolle patronen te herkennen.' Met een semi-wetenschappelijke houding benadert regisseur Blom geïnterviewden in een vast patroon. Geïntroduceerd door landschapsopnamen, pareidolische close-ups en een computergeanimeerde landkaart worden genummerde subjects geïnterviewd in de buurt van Lourdes en Loch Ness - gebieden waar Blom een verhoogde pareidolie verwacht. Elke geïnterviewde krijgt als talking head enkele standaardvragen (naar de favoriete dood, lievelingseten, slechte karaktereigenschappen enzovoorts) en toont daarna meer of minder pareidolisch interessante voorwerpen. Daaronder stenen, druipsteen en een tomaat, waarin gezichten of dieren worden herkend. Blom beoordeelt eenieder na afloop met een pareidolisch percentage. De film begint en eindigt met schoolkinderen die een voorgedrukte krabbel afmaken tot een hele tekening.