De liefde van haar ouders was als die van Leyla en Mecnun. Dat is een van de eerste dingen die Zeynep Özkaya hoort op de cassettebandjes die ze vindt in het huis van haar moeder in Turkije. Het zijn de gezongen liefdesbrieven die haar ouders in de jaren zeventig over en weer stuurden tussen Turkije en Nederland. Leyla en Mecnun zijn te omschrijven als de Romeo en Julia van de Arabische cultuur. Al eeuwenlang staat het verhaal van hun onmogelijke liefde in de oosterse wereld symbool voor ongeremde en gedoemde passie. De vergelijking strookt niet met het beeld dat Özkaya zelf heeft van haar ouders, die inmiddels uit elkaar zijn. Dus neemt ze zelf de camera ter hand voor deze intieme reconstructie van de vurige relatie tussen de twee - een liefde die, naar snel blijkt, verblindend en verwoestend was. Geïllustreerd door foto's van het gezin in het Turkse bergdorp en hun flatje in de Bijlmer vertellen haar ouders, los van elkaar, hun verhaal - moeder gepassioneerd en openhartig, vader nuchter en soms bot.