De winters van Finland zijn lang en donker. Maanden waarin de bevolking droomt van een andere, zonnigere plek waar men waarschijnlijk nooit zal komen. Talloze Finnen vinden het antwoord op die fantasie in de Finse tango. Naar hartelust dansen deze zo introverte, melancholische mensen op de klanken van de tango met teksten over verlangen. Zingen doen ze ook, in karaoke-achtige setting, in troosteloze caféruimtes met systeemplafonds. Van Voorst van Beest volgt Finse muziekliefhebbers tijdens vele feestavonden waar gezongen en gedanst wordt. We ontmoeten een ontwerpster van dansjurken, een eigenaar van een danszaal, maar ook bezoekers van tangogelegenheden die vertellen over hun leven en de Finse tangotraditie. Beelden van Finland in verschillende grijstinten doen een ingetogen, soms zelfs neerslachtig leven vermoeden, waarin dromen met passie beleefd worden. Typerend is een tekst van de jong gestorven componist Unto Mononen, waarin hij hoopte te kunnen vliegen naar een warm land met bloemen. 'Maar een vogel zonder vleugels is een gevangene van de aarde.'