De stokoude en broodmagere Indiase sjamaan Babaji Basant Rai slijt zijn dagen met het genezen van mensen - door houten takjes over hun huid te wrijven - en zijn kennis over geneeskrachtige planten te delen. Ondertussen lijkt hij vooral te hopen op een snelle hereniging met zijn overleden vrouw. Naast het graf dat hij in zijn tuin voor haar heeft gemaakt is een open plek voor hem. Elke dag daalt hij af in het gat om zich dicht bij haar te voelen. Zijn omgeving vindt niet alleen deze gewoonte uiterst vreemd, maar ook het graf zelf. Hindoes worden normaliter namelijk niet begraven maar gecremeerd. Op hoge leeftijd heeft de sjamaan zo onbedoeld voor een bescheiden mediahype gezorgd. Iedereen in de buurt kent hem. Maar Babaji is niet geïnteresseerd in alle aandacht. Hij voelt zijn werk en zijn lange leven langzamerhand als een vernedering. Hij heeft vele mensen genezen, maar uitgerekend degene van wie hij het meest hield, zag hij door zijn vingers glippen.